Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Rotterdam

Lessen uit de havenstad: zo bestrijd je werkloosheid dus niet

We schrijven regelmatig over de strijd tegen werkloosheid en de drama’s rond het UWV en haar klanten. Rotterdam wordt daarbij vaak als succesverhaal genoemd. Ten onrechte, ontdekte Tamara Woestenburg toen ze ter plekke haar licht opstak.

Karel Smouter
Adjunct-hoofdredacteu

De werkloosheid daalt en de economie trekt weer aan, zo meldt het kabinet vandaag. Maar veel crisismaatregelen moeten nog worden ingevoerd, zoals de gewijzigde Wet werk en bijstand. Deze wet is gebaseerd op experimenten in Rotterdam, die worden gepresenteerd als succesverhaal, maar – zo laat ik in deze reconstructie zien – in werkelijkheid een mislukking blijken.

‘Werklozen zijn net de NS. De mensen die er het minst mee te maken hebben, klagen er het meest over,’ zegt de Rotterdamse Kim (29). Ze kon na het afronden van haar marketingopleiding een hoop stages vinden, maar geen baan.

En zo kwam Kim in de bijstand terecht. Om iets terug te doen moest ze papier prikken bij de gemeentelijke reinigingsdienst Roteb. ‘Ik had graag iets gedaan dat meer bij me past. Vrijwilligerswerk in een bejaardentehuis of zo, maar dat mocht niet. Maar hé, als je geen oppas hebt voor je kinderen mag je ze van de Roteb gewoon meenemen. En je krijgt een fantastische outfit, waaronder een paar degelijke laarzen, en een feloranje hesje waardoor je altijd opvalt. Wel jammer dat ik nu nauwelijks te onderscheiden ben van iemand die een taakstraf doet.’

Welkom in proeftuin Rotterdam

Rotterdam moest wel, zo redeneerden de bestuurders in de Maasstad. In 2011 kwam de stad honderd miljoen euro tekort op de bijstandsuitgaven. De stad moest ervoor zorgen dat minder mensen in de bijstand terechtkomen, dat meer mensen de bijstand verlaten en dat de kosten per uitkering gedrukt worden. Om dit te bereiken scherpte de stad in 2012 de regelgeving aan.

Het beleid leek te werken: Rotterdam slaagde erin minder uit te geven aan de sociale zekerheid. De regering concludeerde dat het experiment geslaagd was. Ze verwerkte de Rotterdamse maatregelen in de Wet Werk & Bijstand, die op 1 januari 2015 – als onderdeel van de Participatiewet – ingaat.

Werken naar vermogen, dat is het motto van de Participatiewet. Of je nu – gedeeltelijk – arbeidsgehandicapt bent of geen baan kunt vinden: je zult bij moeten dragen aan de samenleving.

De meest in het oog springende maatregel van het onderdeel Wet Werk en Bijstand (WWB): gemeenten moeten bijstandsgerechtigden voortaan verplichten een tegenprestatie te verrichten. Een idee waar ze in Rotterdam inmiddels ervaring mee hebben.

Wat is die Rotterdamse aanpak dan?

Om een bijstandsuitkering aan te kunnen vragen, moeten werklozen in Rotterdam eerst aantonen dat ze vier weken op zoek zijn geweest naar werk of scholing. Na die vier weken moeten ze actief op zoek naar werk. Dat houdt in dat ze sollicitatietrainingen volgen en vijf sollicitaties per week moeten doen. Ook moeten ze een verplichte tegenprestatie leveren, om zich nuttig te maken voor de maatschappij.

Dat laatste komt vaak neer op papier prikken. Zelfverkozen vrijwilligerswerk mag van de gemeente Rotterdam alleen wanneer je langdurig werkloos bent.

‘Als je dan een vriendin hebt die is blijven slapen en haar ondergoed ligt er nog, heb je een probleem. Het is aan jou om te bewijzen dat je niet samenwoont’

Jasper (37) is zo’n Rotterdamse werkloze. Hij behaalde op latere leeftijd een onderzoeksmaster geschiedenis, maar door de crisis daalde het aantal promotieplaatsen. Jasper leefde een tijd van spaargeld en geleend geld. Hij solliciteerde, maar voor zijn vakgebied had hij niet genoeg ervaring en voor het plukken van komkommers en het sorteren van post was hij te hoog opgeleid. Een kleine honderdvijftig sollicitaties verder moest hij een beroep doen op de bijstand.

‘De gemeente doet tijdens en na die aanvraag heel veel om fraude tegen te gaan,’ vertelt Jasper. ‘Op zich prima, maar het gaat nu wel erg ver. Ze doen bijvoorbeeld huiszoekingen. Tot aan de wasmand aan toe. Als je dan een vriendin hebt die is blijven slapen en haar ondergoed ligt er nog, heb je een probleem. Het is aan jou om te bewijzen dat je niet samenwoont.’

Om te zorgen dat belastinggeld terechtkomt bij de mensen die er recht op hebben, heeft de regering in 2013 een strenge anti-fraudewet ingevoerd. De strijd tegen fraude lijkt geen overbodige luxe. Want ja, u kent het beeld wel: werkschuwe types die onze sociale voorzieningen opsouperen en thuis achter de tv zitten tot wij onze belastingcenten op hun rekening storten. En lekker zwart bijklussen zodat ze luxer kunnen leven dan Jan Modaal.

Maar zo is het toch gewoon? Ja toch?

De cijfers vertellen een heel ander verhaal. Allereerst zijn de bijstandsuitkeringen een relatief ‘kleine’ uitgavenpost: zeven procent van het totaal aantal uitkeringen dat in Nederland wordt verstrekt. Verreweg de grootste uitgavenpost van de sociale zekerheid zijn AOW-uitkeringen, met 68 procent. Maar de hamvraag is natuurlijk: hoeveel fraude vindt er daadwerkelijk plaats?

Wanneer je de fraude af zou zetten tegen alleen de bijstandsbegroting van 11,5 miljard, gaat het om 1,3 procent van de totale uitgaven
Accountantskantoor Price Waterhouse Coopers heeft een inschatting gemaakt ‘Een fraudebeeld van Nederland,’ lees het rapport hier.van fraude in Nederland. Zij schatten de minimale fraude op sociale zekerheid op 153 miljoen. Wanneer je die af zou zetten tegen alleen de bijstandsbegroting van 11,5 miljard (in het weinig aannemelijke geval dat alle sociale zekerheidsfraude wordt gepleegd door ontvangers van bijstand), gaat het om 1,3 procent van de totale uitgaven . Uit het rapport blijkt bovendien dat de kosten van sociale zekerheidsfraude in geen verhouding staan tot die van bijvoorbeeld fiscale fraude en zorgfraude.

54174cd40b2234269976019

Bron: PWC. Illustratie: Momkai

Ook het beeld van participatiemijdende asocialen lijkt bijstelling Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Verboden woorden voor ambtenaren

Illustratie: Paul Faassen

‘Eigenlijk,’ zegt Duinkerken als hij de parkeergarage indraait, ‘kun je de sociale zekerheid van de afgelopen vijftig jaar in Nederland vergelijken met het systeem in de DDR.’ Nadat in 1989 de muur viel, bleken veel voormalige Oost-Duitsers volgens Duinkerken niet in staat zelf hun problemen op te lossen. Ze waren gewend dat de overheid dat deed. Terwijl men in het gewezen West-Duitsland direct de handen uit de mouwen stak. Aangeleerde hulpeloosheid noemt Duinkerken dat. ‘Een uitkering ontvangen als je geen werk hebt, is natuurlijk ook geen sociale zekerheid. Dat is economische zekerheid. Want wat gebeurt er met je als je tien jaar achter de geraniums zit.’

We steken een plein over, op weg naar het hoofdkantoor van de Dienst Werk en Inkomen, voorheen de Sociale Dienst. De wind blaast in zijn nonchalante pak. Duinkerken (58) is een energieke organisatieadviseur met veel contacten in de Nederlandse ambtenarij. Hij was ooit een van de oprichters van Radar, adviesbureau voor sociale vraagstukken, en maakt nu deel uit van het Gilde Netwerk, een clubje van zelfstandigen dat door het hele land trainingen geeft onder de titel Sturen op zelfsturing, vooral aan sociale diensten. De driedaagse cursus is voortgevloeid uit een gelijknamig rapport dat de nationale Raad voor Werk en Inkomen eind 2010 publiceerde. Gebaseerd op de laatste sociaal-psychologische inzichten, valt er meermaals in te lezen. Duinkerken was een van de auteurs, evenals medecursusleider Peter Wesdorp. Ze schreven paragrafen als ‘De klant achter het stuur’, ‘Het gebeurt tussen de oren’, ‘Verandertaal uitlokken’ en ‘Mislukkingen duiden als leermoment’.

Strenger en zakelijker

Zelfsturing is een spilbegrip geworden bij vrijwel alle gemeentelijke sociale diensten. Ze moeten iets. De bijstandsdiensten zagen hun participatiebudget (om mensen aan het werk te krijgen) slinken van 1,8 miljard euro in 2010 naar 600 miljoen nu. Onderwijl is het aantal bijstandsontvangers de afgelopen twee jaar met elf procent gegroeid naar 402.000 en moeten de gemeenten straks met hetzelfde participatiebudget ook andere inwoners helpen, zoals de verstandelijk of lichamelijk beperkte werknemers van sociale werkplaatsen en de arbeidsgeschikte jonggehandicapten die nu nog onder de Wet Wajong vallen. Gemeenten krijgen met de nieuwe Participatiewet in 2015 meer verantwoordelijkheid, maar ze lopen ook een groter financieel risico. Het betekent dat de poort naar een uitkering strenger zal worden bewaakt, en dat reïntegratie-ambtenaren alleen nog tijd steken in mensen die echt een kans maken op de arbeidsmarkt. En dus ook dat deze werkzoekenden het zoveel mogelijk zelf moeten gaan doen. Zichzelf moeten gaan sturen.

De woorden die bij de reïntegratie-ambtenaren voorin de mond liggen, zijn verboden bij zelfsturing: wij, helpen, samen

Tegelijkertijd kun je zelfsturing beschouwen als een manifestatie van wat misschien wel de religie is van de individuele, liberale samenleving: de psychologie. Of meer to the point: de self help. Ook bijstandsgerechtigden kunnen het. Als ze maar willen. Met de juiste gedachten. Met de juiste houding. Just do it.

Al langer zijn de sociale diensten bezig om strenger en zakelijker te worden. ‘Maar werkloosheid als een mindset framen, dat is heel recent,’ zegt Duinkerken in de lift naar de zevende etage waar vandaag de cursus plaatsvindt. Het afgelopen jaar hebben trainers als hij het er druk mee gehad. Dit nieuwe jaar wordt nog drukker. Naar schatting dertig procent van de gemeentelijke sociale diensten onderwerpt hun medewerkers aan trainingen als Sturen op zelfsturing – er zijn naast het Gilde Netwerk meerdere bureaus die dit doen.  Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Kiespijn of niet: Huisbezoek gaat voor

Mark Hüsen, bijstand advocaat.

Mark Hüsen

Een Rotterdamse bijstandsgerechtigde moet bij de dienst W&I langskomen in het kader van een rechtmatigheidsonderzoek. De bijstandsgerechtigde verschijnt op de afspraak en overhandigt de gegevens waarom de dienst W&I gevraagd had.

De medewerker van de dienst W&I vindt die gegevens echter onvoldoende, schort de bijstand op en maakt drie dagen later weer een afspraak om 11:00 uur in de ochtend. De bijstandsgerechtigde verschijnt opnieuw. Het is vrijdag, de bijstandsgerechtigde heeft last van hevige kiespijn en heeft daarom na het gesprek om 12:30 uur een afspraak bij de tandarts. Desondanks willen de medewerkers van de dienst W&I direct na afloop van het gesprek een huisbezoek afleggen. De tandarts zat weliswaar in de buurt van het kantoor van de dienst W&I waar het gesprek plaatsvond, maar voor het huisbezoek had de uitkeringsgerechtigde eerst weer naar de andere kant van de stad moeten gaan.  De bijstandsgerechtigde kan door de kiespijn op dat moment aan dat verzoek geen gehoor geven. Vervolgens trekt de dienst W&I de bijstand per die dag in, omdat het recht op bijstand niet is vast te stellen doordat de uitkeringsgerechtigde niet heeft meegewerkt aan het huisbezoek.

In bezwaar overlegt de bijstandsgerechtigde een declaratie van de tandarts en een betaalbewijs. Hierop staat te lezen dat er op die vrijdag een wortelkanaalbehandeling is verricht en dat de uitkeringsgerechtigde op diezelfde dag om 15:16 uur heeft betaald. Ook had te tandarts na afloop van de behandeling nog Ibuprofen voorgeschreven.

Intussen had de bijstandsgerechtigde ook een nieuwe aanvraag ingediend en tweeëneenhalve maand later is de bijstand hersteld, maar niet met terugwerkende kracht.

Desondanks verklaart de gemeente Rotterdam het bezwaar ongegrond. De gemeente vond dat er geen sprake was van een situatie waarin op die dag een huisbezoek niet mogelijk was en overweegt dat er geen afsprakenkaart is overgelegd waaruit blijkt dat de afspraak daadwerkelijk om 12:30 uur was en dat er bovendien pas om 15:16 uur is betaald.

De gemeente Rotterdam gaat daarmee wel erg kort door de bocht. Dat je op de laatste werkdag voor het weekend barst van de kiespijn maakt blijkbaar niet uit. Een huisbezoek gaat voor. Het gat in de kies van de klant in kwestie is intussen gedicht, maar het gat in de uitkering helaas nog niet.

Column geschreven door Mark Hüsen.

Mark Hüsen is advocaat bij het AdvokatenKollektief Rotterdam en beschrijft in zijn columns de verbijsterende verhalen welke hij meemaakt in zijn functie als sociaal advocaat.

Lees meer over het Rotterdamse beleid en hoe de medewerkers wordt geleerd om niet te helpen!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

2Doc: De Tegenprestatie

Een bijstandsuitkering is niet zomaar een recht, maar een voorziening waarvoor je iets terug moet doen. Maandag bij HUMAN op NPO 2.

Sinds de verzorgingsstaat plaats heeft moeten maken voor de participatiesamenleving wordt van burgers meer eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid gevraagd.

‘Voor wat hoort wat’
Rotterdam loopt al langer vooruit op deze ontwikkelingen en staat bekend als een van de strengste gemeentes van Nederland met een vaak spraakmakende aanpak. Zo stuurde een Rotterdamse wethouder enkele jaren geleden werklozen met bussen naar het Westland om te gaan werken in de kassen.

Basisinkomen
Waar andere steden inmiddels experimenteren met een basisinkomen voor bijstandsgerechtigden, houdt ‘werkstad’ Rotterdam vast aan het principe dat iedereen iets terug moet doen voor zijn uitkering. Ze werken er met een verplichte tegenprestatie en met het programma ‘Werk Loont’, waarbij iedereen, ongeacht opleiding of werkervaring, een dag per week papier moet prikken.

Het gesprek

We zien hoe dit beleid uitpakt op de werkvloer, in de spreekkamers van de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Rotterdam. Uit gesprekken tussen consulenten en bijstandsgerechtigden blijkt hoe groot de afstand soms is tussen wat de één wil en wat de ander kan bieden.

2Doc: De Tegenprestatie, maandag 19 oktober 2015, 20.25 uur, HUMAN, NPO 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Wethouder Struijvenberg: ‘Als je in de bijstand zit, is iedere baan een goede baan’

We gaan voor ons dossier Sociale Dienst op bezoek bij de wethouder in Rotterdam die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de tegenprestatie en het re-integratietraject WerkLoont, Maarten Struijvenberg. We leggen de verhalen van onze tipgevers aan Struijvenberg voor. Snapt hij dat zij niet zien hoe papier prikken hen aan aan nieuwe baan moet helpen en gedemotiveerd raken?

Struijvenberg reageert: ‘Als je voorheen een goed beroep had en het lukt je niet, ondanks alle inspanningen, om weer in dat beroep terecht te komen, dan is het goed je te realiseren: Iedere baan is nu een goede baan, als je eenmaal een bijstandsaanvraag hebt ingediend.’

Bent u het eens met Maarten Struijvenberg of juist niet? Tipde redactie!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Gemeente: Verdienmodel tegenprestatie moet geheim blijven

Er zijn nieuwe ontwikkelingen rondom Pieter Wondergem. We volgen de 60-jarige bijstandsgerechtigde voor ons dossier Sociale Dienst. Pieter stond in een speciale hoorzitting tegenover de gemeente Rotterdam. Zijn doel is openheid van zaken te krijgen over de kosten van de verplichte tegenprestatie. Pieter moest 15 weken papier prikken om zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Maar door zo’n tegenprestatie krijgt hij geen nieuwe baan, vertelde Pieter toen wij hem eerder spraken in Rotterdam.

Pieter en zijn advocaat Ton Rhijnsburger willen weten hoeveel geld de gemeente heeft betaald aan reïntegratiebedrijf SDW, waar Pieter zijn tegenprestatie heeft gedaan. Ze vroegen de facturen van SDW op, maar de gemeente weigert om die te laten inzien.

Verdienmodel

Pieter blijft aandringen op openbaring van het bedrag dat zijn tegenprestatie heeft gekost. Maar de Gemeente Rotterdam blijft openheid van zaken weigeren. En dat leidde tot een soms fel debat tijdens de behandeling van het bezwaar. De gemeente zegt dat door bekendmaking van de facturen het ‘verdienmodel’ van SDW bekend wordt. De zogenoemde ‘financieringsconstructie’ van SDW moet geheim blijven, stelt de gemeente.

‘Deze zaak stinkt’

De voorzitter van de Algemene Bezwaarschriften Commissie vroeg zich tijdens de zitting hardop af of ‘geheimzinnigheid’ door de gemeente over SDW wel op zijn plaats is. Pieter en zijn advocaat gingen zelfs een stap verder: Volgens hen zijn er warme banden tussen het reïntegratiebedrijf en ambtenaren van de gemeente Rotterdam. ‘Deze zaak stinkt,’ zei Pieter na afloop tegen Teun.

De heer Visser, bestuurlijk ambtenaar van de gemeente Rotterdam, bestrijdt de verdenkingen. ‘Er is geen sprake van belangenverstrengeling tussen SDW en de Gemeente,’ verzekerde hij de voorzitter van de Bezwaarcommissie. Over enkele weken brengt de bezwaarcommissie een advies uit over de zaak. De Monitor houd je op de hoogte van de afloop.

Heb je tips over tegenprestaties en het kostenplaatje dat daarmee gemoeid is? Tip de redactie van de Monitor!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Pietertje Prik

Zihni Özdil

Het is de taak van een columnist om de maatschappij kritisch door te lichten. In alle bescheidenheid probeer ik dat ook. Smaken verschillen, maar als lezer houd ik er ook niet van om columns te lezen die alleen maar over koetjes en kalfjes gaan. Bovendien geven de ontwikkelingen in onze stad mij regelmatig genoeg zorg om in een ‘harde’ column te gieten. Maar tegelijkertijd moet kritiek geen doel op zichzelf worden.
Want soms zie ik positieve dingen waar ik als Rotterdammer trots op ben. Zo bezocht ik onlangs een bijeenkomst in de Pauluskerk. Bijstandsgerechtigden waren daar bij elkaar om te praten over de gevolgen van de druk die ze steeds meer opgelegd krijgen van beleidsmakers die ‘elke vorm van privacy of menswaardigheid overboord hebben gegooid’ in hoe ze deze mensen behandelen.

Ik sprak met Pieter Wondergem. Hij voldoet niet aan het stereotype beeld van ‘de bijstandstrekker’. Pieter is een hoogopgeleide man met een redelijk kakkerig accent die dertig jaar lang ondernemer is geweest. Omdat hij met zijn 60-jarige leeftijd niet meer aan de bak komt zit hij sinds een paar maanden noodgedwongen in de bijstand.
Pieter is boos op de verdringing die hij heeft moeten begaan als bijstandsgerechtigde. Hij moest vuilnis prikken en administratief werk doen als ‘tegenprestatie’ en kreeg dus geen salaris zoals de mensen die dat voor hun beroep doen. Het Rotterdamse beleid drukt zo kunstmatig de lonen en zorgt voor meer werkloosheid. Ook legt Pieter – hij noemt zichzelf nu Pietje Prik – uit hoe Rotterdamse ambtenaren bijstandsgerechtigden bij voorbaat als tuig behandelen: „Het uitgangspunt is wantrouwen, niet menselijkheid”, roept hij kwaad.

„Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Het gaf mij hoop en trots dat niemand in de Pauluskerk ‘hun’ – asielzoekers, ‘allochtonen’ of moslims – de schuld gaf van hun problemen. Dat soort onzin hoor ik wel volop bij Rotterdammers uit de middenklasse. Ik vroeg Pieter hoe hij vroeger als ondernemer dacht over de bijstand. Hij antwoordde beleefd doch eerlijk: „Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Zinnige woorden van deze Rotterdammer. In onze arbeidersstad moeten we eens stoppen met clichédenken en weer solidair zijn met elkaar. Zo werden we lang geleden sterk, voor we onszelf door politici lieten aanpraten dat het allemaal ‘hullie schuld’ is. Zoals de Rotterdammer Desiderius Erasmus ooit zei: „Het volk sticht en kweekt de steden, de dwaasheid der vorsten verwoest ze weer.”

Niemand gaf asielzoekers, allochtonen of moslims de schuld van hun problemen

Auteur: Zihni Özdil,  is maatschappijhistoricus. Hij schrijft afwisselend op deze plek met journaliste Mirjam de Winter.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van vrijdag 25 september op pagina 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Werken zonder loon

Sadet Karabulut (SP)

Het was een drukke dag voor RoSA! maandag 14 september. Niet alleen organiseerde de Rotterdamse Sociale Alliantie ’s middags een bijeenkomst met als titel “Naar een nieuwe Economie (Basisloon, Basisinkomen en Productieheffing)”. ’s Avonds was er in de Pauluskerk een bijeenkomst over werken zonder loon, georganiseerd door de SP en de FNV, waarin we vele aanwezigen van die middag opnieuw ontmoetten. De avond werd geleid door Sadet Karabulut.

Eén ding was duidelijk: Praat nooit meer over “tegenprestatie”, maar benoem wat het is: “Werken zonder loon.”

Ruud Kuin (FNV)

Karel van Els, van de Initiatiefgroep van RoSA!, wees ons deze week op een tweetal artikelen, een verslag van de bijeenkomst van maandagavond, waar door Ruud Kuin, vice-voorzitter van de FNV, werd aangekondigd dat ook in Rotterdam een initiatief wordt gestart tegen werken zonder loon. En waarbij hij Rotterdamse organisaties en de politieke partijen opriep mee te doen aan dit initiatief.

Dit artikel is te vinden onder:

http://demonitor.ncrv.nl/sociale-dienst/initiatief-tegen-werken-zonder-loon

Pieter Wondergem was één van de sprekers op maandagavond. Als slachtoffers van het beleid heeft hij 15 weken papier moeten prikken om zijn bijstand te behouden. Hierbij een artikel hierover:

Pieter krijgt kritische beoordeling van zijn tegenprestatie in de Bijstand

“Woorden zijn overbodig om aan te geven hoe verontwaardigd ik ben”, schreef Karel van Els hierover. Daarom roept de Rotterdamse Sociale Alliantie de weldenkende Rotterdammers dan ook op zich achter het initiatief WERKEN ZONDER LOON te scharen en vooral ook politieke partijen zoals GroenLinks en de PvdA.

Bron: Rosa Rotterdam

                                                                   

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

De baan als afgod

de baan als afgod

© uwkeuze.net

Bij ons in Barendrecht mogen ontvangers van een bijstandsuitkering hun ‘maatschappelijke tegenprestatie’ ook verrichten in de vorm van vrijwilligerswerk bij een kerkelijke gemeenschap. En zo kwam het dat ik als predikant van de oudste kerk van Barendrecht mij verdiepte in wat er op het gebied van bijstand aan de hand is. En zo kwam ik er achter dat, hoewel Rotterdam en Barendrecht aan elkaar grenzen, er een grote kloof is tussen de manier waarop deze gemeenten omgaan met hun bijstanders. De situatie in Rotterdam is verbijsterend. De voorbeelden daarvan zijn op deze website te vinden. Hoe kan dat toch? Wat zit er achter? Ik denk dat het te maken heeft met de verafgoding van het hebben van een baan.

Naar het besef van de Bijbel is er maar één God. Er is er maar één die de titel God waard is. Tegelijkertijd is de Bijbel wel zo realistisch om te erkennen dat mensen door vele andere machten worden bekoord. Er zijn naat de ene God vele goden. Zo is er de god van de welvaart. De god van het geweld. De god van de vruchtbaarheid. Velen buigen in aanbidding hun knieën voor hen, geven zich helemaal aan hen over.

Afgoden worden ze genoemd. Ze houden een mens in zijn greep, gevangen, bezet. Wispelturig zijn ze, dat kenmerkt deze afgoden ook. Je weet nooit wat je aan ze hebt. Samen staan ze tegenover de bevrijdende en betrouwbare God. Je hebt soms met die God te doen, alleen tegenover al die invloedrijke afgoden.

Nu leven wij in een wereld waarin God ver weg is. Hij is niet meer dan een stipje in de achteruitkijkspiegel van onze tijd. Maar of met Hem de afgoden ook verdwenen? Ik denk het niet. Eén van onze afgoden is ‘de baan’. Ga maar na. Het doen van betaald werk wordt aanbeden. En er wordt heel wat aan opgeofferd, tot gezondheid en gezinsgeluk aan toe. Heb je een baan, dan tel je mee. Heb je geen baan, dan tel je niet mee. Wie betaald werk doet, is meer dan wie geen betaald werk doet. Na ziekte – gezondheid is ook zo’n afgod – is het verliezen van je baan wel de grootste ramp die je kan overkomen.

De afgod Betaald Werk is net zoals al die andere afgoden wispelturig. Zomaar kan deze afgod je in de steek laten. En of je hem al vele tientallen jaren Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Ombudsman Rotterdam: Tegenprestatie gaat in meer gemeenten verkeerd

We ontmoeten de Ombudsman Rotterdam voor het dossier Sociale Dienst. Mr. Anne Mieke Zwaneveld is kritisch over de tegenprestaties die de gemeente Rotterdam heeft ingevoerd voor bijstandsgerechtigden.

Afgelopen mei kwam de Ombudsman met een onderzoek naar de klachten over het verplichte werk. De conclusie was dat er te weinig maatwerk wordt geboden. En dat blijkt nog steeds het probleem. Vijftien weken papier prikken, zoals de 60-jarige Pieter Wondergem doet, vergroot volgens de Ombudsman de kans op een baan niet.

Volgens de Ombudsman moet de tegenprestatie meer aansluiten bij de werkervaring en persoonlijke situatie van de uitkeringsgerechtigden.

De tegenprestatie in Rotterdam wordt door steeds meer gemeenten als model gezien, zegt Anne Mieke Zwaneveld. En dat terwijl veel Rotterdamse uitkeringsgerechtigden geen kans hebben op een nieuwe baan door zulke werktrajecten.

In de bijstand en moet je ook een tegenprestatie leveren?

Bron: http://demonitor.ncrv.nl/sociale-dienst/ombudsman-rotterdam-tegenprestatie-gaat-in-meer-gemeenten-verkeerd

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page