Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Re-integratie

Juristen in de bijstand dagen Almere om voorwaarden uitkering

Drie Almeerse bijstandsgerechtigden zijn naar de rechter gestapt. De drie juristen zijn ontevreden over de voorwaarden waaronder verplicht moet worden gewerkt om bijstand te ontvangen.

Eerste keer

Het is een unicum: voor zover bekend is dit de eerste keer dat bijstandsgerechtigden een rechtszaak aanspannen over de voorwaarden waaronder verplicht moet worden gewerkt. De drie vrouwen, allen jurist, ontvingen tot november 2014 een bijstandsuitkering.

Daarna werden ze geselecteerd voor een talentenprogramma van de gemeente dat erop gericht is hoogopgeleiden een kans te geven op de arbeidsmarkt. Ze werden bij de gemeente Almere gedetacheerd via het bureau JS Consultancy, een adviesbureau gericht op de overheid.

De drie kregen een contract van drie plus negen maanden, waarbij ze de eerste drie maanden 1.600 euro bruto en daarna 2.100 bruto zouden verdienen, fors beneden het gangbare salaris voor die functie, aldus de vrouwen. Ook vonden zij dat de eerste drie maanden een ‘verkapte proeftijd’ waren.

Het contract bevatte in eerste instantie ook een concurrentiebeding, dat stelde dat ze na afloop een jaar lang niet bij de gemeente Almere mochten werken. Dat beding werd uiteindelijk geschrapt, maar op de rest van de punten kregen de vrouwen niet hun zin. Het contract moest ondertekend worden om niet gekort te worden op hun uitkering.

Intimidatie

De drie stelden intern herhaaldelijk vragen over het salaris en de arbeidsvoorwaarden. Hun contract werd na de eerste drie maanden beëindigd, nadat zij een advocaat in de arm hadden genomen. Redenen daarvoor waren ‘diverse voorvallen’, waaronder ‘intimiderend gedrag’, aldus de gemeente.

De vrouwen zelf vinden dat ze zijn ‘weggepest’: ‘voor de gemeente is het lekker makkelijk zo: hoogopgeleide, goedkope mensen die ze tijdelijk kunnen gebruiken om de achterstanden op een afdeling weg te werken,’ zegt Yüksel.

Twee van de drie vrouwen denken niet meer op hun werkplek in het gemeentehuis van Almere terug te kunnen keren en eisen een schadevergoeding. De derde, Mangal, wil haar baan wel terug en eist excuses. De gemeente Almere reageert niet zolang de zaak nog bij de rechter is.

Bron: Elsevier

De dames geven ook uitgebreid juridische informatie op hun website: www.almerekanbeter.nl

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Ombudsman Rotterdam: ‘Tegenprestatie Pieter is geen maatwerk’

We nemen contact op met de Ombudsman in Rotterdam over de tegenprestatie van Pieter Wondergem. Pieter is een 60-jarige bijstandsgerechtigde die papier moet prikken om bijstand te krijgen. Voor ons dossier Sociale Dienst liepen we een morgen met hem mee. Tijdens het prikken in Rotterdam vertelt Pieter wat hij er van leert: ‘Volstrekt niets’.

De Rotterdamse ombudsman, mr. Anne Mieke Zwaneveld, vraagt zich af in hoeverre papier prikken Pieter helpt bij het vinden van een nieuwe baan. Terwijl dat juist de bedoeling is van de tegenprestatie in de bijstand. De Ombudsman vindt bovendien dat de tegenprestatie van Pieter geen recht doet aan het individu. ‘Ik weet dat voor sommige mensen papier prikken een goed re-integratieproject is. Maar ik pleit voor maatwerk en dat lijkt me bij Pieter niet het geval’, laat Zwaneveld ons weten.

‘Een van de vele voorbeelden’

De ombudsman deed dit jaar uitgebreid onderzoek naar de tegenprestaties in de bijstand. Sinds 1 januari van dit jaar zijn die door de nieuwe Participatiewet verplicht gesteld. Er komen, ook bij de Ombudsman in Rotterdam, veel klachten binnen over de nieuwe wettelijke maatregel.

Zij noemt het verhaal van Pieter ‘één van de vele voorbeelden’ van niet passend verplicht werk in de bijstand. We komen binnenkort met een uitgebreid interview van mevrouw Zwaneveld.

Heeft u tips over tegenprestaties? Weet u meer over de kosten van deze re-integratieprojecten? Mail de redactie:demonitor@kro-ncrv.nl

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Re-integratie bijstandsgerechtigden door gemeente faalt

Re-integratie mislukt

Herhaling van misstanden zoals die plaatsvonden bij trajecten in het Amsterdamse Bos valt niet uit te sluiten. © Dingena Mol

De organisatie van re-integratietrajecten voor bijstandsgerechtigden is jaren verwaarloosd. Herhaling van misstanden zoals die plaatsvonden bij trajecten in het Amsterdamse Bos, valt niet uit te sluiten.

Het beeld van een concentratiekamp herkennen we niet

Tot die conclusie komen twee hoogleraren die door wethouder Arjan Vliegenthart (Werk) werden ingeschakeld toen in april bleek dat zogeheten werkmeesters zich bij projecten in het Amsterdamse Bos te buiten waren gaan aan intimidatie, discriminatie en machtsmisbruik. Vliegenthart heeft meteen maatregelen getroffen.

Twee werkmeesters waren al geschorst en hebben onvoorwaardelijk strafontslag gekregen. Ook is aangifte tegen hen gedaan wegens verduistering en valsheid in geschrifte. Een derde medewerker is met pensioen. Hun teamleider was al overgeplaatst.

De hoogleraren, Rob van Eijbergen en Leo Huberts, verwijzen in hun conclusies naar de stormachtige groei van De Herstelling, de afdeling van de Dienst Werk en Inkomen (DWI) waar de misstanden plaatsvonden. Vaak ontbreken er duidelijke afspraken over hoe bijstandsgerechtigden moeten worden bejegend. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Dwangarbeid in Nederland sterk staaltje psychische terreur

Stopdebankiers

Langzaam maar zeker zie je met de toenemende schending van onze privacy, het deporteren van vluchtelingen met (vaak hier geboren) kind en al afvoeren naar de plek des onheils, huis-uitzettingen, een woekerende controle en politiestaat en inmiddels zelfs een toenemende mate aan staats repressie en dwangarbeid, ons land afglijden naar een staat waar de toenmalige Oost-Duitse Stasi alleen maar van kon dromen. Hieronder een STERK voorbeeld. Echt om te janken.. 

Vanaf 1991, met 17 jarige leeftijd, heb ik mijn eerste bijstanduitkering aanvraag gedaan, dit ging toendertijd via het voormalige Arbeidsburo. Ik ben toen meteen in fase 5 beland, dit stond voor onbemiddelbaar op de arbeidsmarkt, vanwege lichamelijke beperking. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page