Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Psychologie

Verboden woorden voor ambtenaren

Illustratie: Paul Faassen

‘Eigenlijk,’ zegt Duinkerken als hij de parkeergarage indraait, ‘kun je de sociale zekerheid van de afgelopen vijftig jaar in Nederland vergelijken met het systeem in de DDR.’ Nadat in 1989 de muur viel, bleken veel voormalige Oost-Duitsers volgens Duinkerken niet in staat zelf hun problemen op te lossen. Ze waren gewend dat de overheid dat deed. Terwijl men in het gewezen West-Duitsland direct de handen uit de mouwen stak. Aangeleerde hulpeloosheid noemt Duinkerken dat. ‘Een uitkering ontvangen als je geen werk hebt, is natuurlijk ook geen sociale zekerheid. Dat is economische zekerheid. Want wat gebeurt er met je als je tien jaar achter de geraniums zit.’

We steken een plein over, op weg naar het hoofdkantoor van de Dienst Werk en Inkomen, voorheen de Sociale Dienst. De wind blaast in zijn nonchalante pak. Duinkerken (58) is een energieke organisatieadviseur met veel contacten in de Nederlandse ambtenarij. Hij was ooit een van de oprichters van Radar, adviesbureau voor sociale vraagstukken, en maakt nu deel uit van het Gilde Netwerk, een clubje van zelfstandigen dat door het hele land trainingen geeft onder de titel Sturen op zelfsturing, vooral aan sociale diensten. De driedaagse cursus is voortgevloeid uit een gelijknamig rapport dat de nationale Raad voor Werk en Inkomen eind 2010 publiceerde. Gebaseerd op de laatste sociaal-psychologische inzichten, valt er meermaals in te lezen. Duinkerken was een van de auteurs, evenals medecursusleider Peter Wesdorp. Ze schreven paragrafen als ‘De klant achter het stuur’, ‘Het gebeurt tussen de oren’, ‘Verandertaal uitlokken’ en ‘Mislukkingen duiden als leermoment’.

Strenger en zakelijker

Zelfsturing is een spilbegrip geworden bij vrijwel alle gemeentelijke sociale diensten. Ze moeten iets. De bijstandsdiensten zagen hun participatiebudget (om mensen aan het werk te krijgen) slinken van 1,8 miljard euro in 2010 naar 600 miljoen nu. Onderwijl is het aantal bijstandsontvangers de afgelopen twee jaar met elf procent gegroeid naar 402.000 en moeten de gemeenten straks met hetzelfde participatiebudget ook andere inwoners helpen, zoals de verstandelijk of lichamelijk beperkte werknemers van sociale werkplaatsen en de arbeidsgeschikte jonggehandicapten die nu nog onder de Wet Wajong vallen. Gemeenten krijgen met de nieuwe Participatiewet in 2015 meer verantwoordelijkheid, maar ze lopen ook een groter financieel risico. Het betekent dat de poort naar een uitkering strenger zal worden bewaakt, en dat reïntegratie-ambtenaren alleen nog tijd steken in mensen die echt een kans maken op de arbeidsmarkt. En dus ook dat deze werkzoekenden het zoveel mogelijk zelf moeten gaan doen. Zichzelf moeten gaan sturen.

De woorden die bij de reïntegratie-ambtenaren voorin de mond liggen, zijn verboden bij zelfsturing: wij, helpen, samen

Tegelijkertijd kun je zelfsturing beschouwen als een manifestatie van wat misschien wel de religie is van de individuele, liberale samenleving: de psychologie. Of meer to the point: de self help. Ook bijstandsgerechtigden kunnen het. Als ze maar willen. Met de juiste gedachten. Met de juiste houding. Just do it.

Al langer zijn de sociale diensten bezig om strenger en zakelijker te worden. ‘Maar werkloosheid als een mindset framen, dat is heel recent,’ zegt Duinkerken in de lift naar de zevende etage waar vandaag de cursus plaatsvindt. Het afgelopen jaar hebben trainers als hij het er druk mee gehad. Dit nieuwe jaar wordt nog drukker. Naar schatting dertig procent van de gemeentelijke sociale diensten onderwerpt hun medewerkers aan trainingen als Sturen op zelfsturing – er zijn naast het Gilde Netwerk meerdere bureaus die dit doen.  Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Het Verdriet van Nederland of: “Dan ben je tenminste lekker bezig.”

Vandaag, na ruim twee mverdriet van Nederland "Ik, Hoegaatie, beschouwer, observator, ethicus, onafhankelijk denker en non-conformist, ben ongewild het bezit van de staat geworden. Dit valt mij zwaar, zoveel is zeker. Sterker nog, er zijn momenten dat ik denk dat ze mij eronder weten krijgen. Dan wil ik instorten, opgeven en de ganse dag wenen om het verlies van menselijkheid."aanden verstrikt zijnde in het door de Gemeente Rotterdam en haar werkbedrijven geschapen web, vele inspanningsafspraken en sollicitaties later, mocht ik dan uiteindelijk mijn eerste echte mens ontmoeten en hij bood mij zowaar zijn luisterende oor. Dit doet mij deugd! Hoewel dit mijn problemen niet oplost en mijn gewetensbezwaren niet temperen zal. Doch zijn geste deed mij goed, maar ik wil gewoon een (bij)baan!

Ruim tien jaar lang heb ik mijn hoofd als kunstenaar/zzp’er boven water weten te houden maar heden, ten tijden van zwaar financieel weer, speelt mijn aangeboren drang tot autonomie mij parten. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

De ontluisterende ervaring van een Haagse bijstandsgerechtigde met de reïntegratie-industrie (deel 1)

Respectloze ervaring gemeente Den Haag

Dit is mijn persoonlijke ervaringsverhaal over de bijstandspraktijk in Den Haag, waaronder ook dwangarbeid. Ik hoop dat ik daarmee andere bijstandsgerechtigden kan aanmoedigen om ook hun stem tegen het onrecht van het bijstandsbeleid te verheffen, onrecht dat ons terugwerpt naar de tijd van voor de verzorgingsstaat, een eeuw geleden. Hieronder het eerste deel van mijn verhaal. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Dwangarbeid in Nederland sterk staaltje psychische terreur

Stopdebankiers

Langzaam maar zeker zie je met de toenemende schending van onze privacy, het deporteren van vluchtelingen met (vaak hier geboren) kind en al afvoeren naar de plek des onheils, huis-uitzettingen, een woekerende controle en politiestaat en inmiddels zelfs een toenemende mate aan staats repressie en dwangarbeid, ons land afglijden naar een staat waar de toenmalige Oost-Duitse Stasi alleen maar van kon dromen. Hieronder een STERK voorbeeld. Echt om te janken.. 

Vanaf 1991, met 17 jarige leeftijd, heb ik mijn eerste bijstanduitkering aanvraag gedaan, dit ging toendertijd via het voormalige Arbeidsburo. Ik ben toen meteen in fase 5 beland, dit stond voor onbemiddelbaar op de arbeidsmarkt, vanwege lichamelijke beperking. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rapport over de gevolgen voor de geestelijke gezondheid van verplichte trajecten voor werklozen

In maart van dit jaar is er een rapport verschenen rondom de geestelijke gevolgen van de re-integratietrajecten zoals deze in een aantal gemeenten worden toegepast. Het rapport van de bijstandsbond heeft in dit geval directe betrekking op Amsterdam, echter kunnen we er met enige zekerheid vanuit gaan dat dit niet erg zal afwijken bij gemeenten met eenzelfde beleid. Lees het hele rapport via de volgende link: Rapport over de gevolgen voor de geestelijke gezondheid van verplichte trajecten voor werklozen

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page