Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Participatiewet

De man die een taakstraf kreeg voor vrijwilligerswerk

Rutger Bregman

Rutger Bregman

Om de zoveel tijd duikt er een bizar verhaal op van mensen in de bijstand die nutteloos werk moeten doen, of juist een boete krijgen omdat ze nuttig vrijwilligerswerk deden. Zijn het uitwassen, of is er meer aan de hand?

Door Rutger Bregman, uit De Correspondent

Almelo, 2015. Drie mannen in een oranje hesje – twee van rond de twintig, één rond de vijftig – beginnen aan hun ochtendshift. Ze hebben alle drie een taakstraf gekregen.

‘Wat hebben jullie eigenlijk uitgespookt?’ vraagt de jongste aan de andere twee. ‘Ik heb een bushokje gesloopt.’

‘Ah,’ reageert zijn leeftijdsgenoot, ‘ik heb iemand in elkaar geslagen.’

‘En jij dan?,’ vragen ze aan de oudere man.

Het is even stil.

‘Ik heb vrijwilligerswerk gedaan in mijn kerk.’

Een nuttige tegenprestatie

Mocht het bovenstaande scenario absurd klinken: welkom in de moderne verzorgingsstaat.

De advocaat Sidney Smeets twitterde het onlangs nog: ‘Zitting Almelo. Man doet vrijwilligerswerk als cameraman in de kerk. Niet opgegeven. OM zegt: uitkeringsfraude, zes maanden cel.’ De officier van justitie vond dat hij nog mild was, want eigenlijk staat er een gevangenisstraf van twaalf maanden op. Uiteindelijk kreeg de man een werkstraf van 240 uur, waarvan 140 uur voorwaardelijk.

‘Man doet vrijwilligerswerk als cameraman in de kerk. Niet opgegeven dus. OM zegt: uitkeringsfraude, zes maanden cel’

Een ander verhaal. Wilma van der Wende (55) werd een paar maanden geleden uitgeroepen tot ‘vrijwilligster van het jaar.’ Ze runt veertig uur per week een inloophuis voor kankerpatiënten in Hoogvliet. ‘Ik vind dat ik hiermee een goede tegenprestatie lever voor mijn uitkering,’ vertelde ze aan het Algemeen Dagblad. De gemeente vond van niet. Van der Wende riskeerde een fikse korting als ze niet snel zou solliciteren naar een ‘echte’ baan. De patiënten reageerden verschrikt op dat scenario. ‘Zonder Wilma stort alles hier in elkaar,’ zei een van hen.

Nog een ander verhaal vernam ik een tijdje geleden van een bestuursrechter. Het ging over een moeder die al dertig jaar in de bijstand zat. Haar leven zat vol met lichamelijke en psychische problemen, vertelde de rechter, en ook in de opvoeding van haar zoon was van alles misgegaan.

Tot overmaat van ramp belandde haar zoon in de kleine criminaliteit, waardoor hij werd gekort op zijn uitkering. Hij kon zijn rekeningen niet meer betalen en om hem te helpen, besloot zijn moeder voor 20 euro per week te gaan schoonmaken bij de buren. Al snel kwam een ambtenaar van de sociale dienst erachter: uitkeringsfraude. De afgelopen tien jaar aan bijstand werd teruggeëist. In totaal ging het om 50.000 euro; een bedrag waar de vrouw een halve eeuw voor had moeten schoonmaken bij de buren.

De rechter vertelde me dat ze de boete nog had weten te schrappen, maar niet had kunnen voorkomen dat de moeder haar uitkering verloor.

De criminalisering van de bijstand

‘Het moeten wel incidenten zijn,’ is de reactie op dit soort verhalen vaak. ‘Het zijn vast uitwassen.’

Maar waarom duiken die uitwassen dan steeds vaker op?

Een tijdje geleden publiceerde de Volkskrant nog over bijstandsgerechtigden in Amsterdam die werden gedwongen om 32 uur per week nietjes uit documenten te halen, schoenen te poetsen en peuken te rapen die hun chef net voor ze had neergegooid. Een paar weken geleden berichtte. Het Parool over systematisch machtsmisbruik bij een ander Amsterdams programma. ‘Opeens werd ik als een gevangene behandeld,’ vertelde een van de slachtoffers. ‘Een van de werkmeesters kwam naast me zitten en legde zijn hand op mijn knie. ‘Als jij een beetje meewerkt, heb je hier wel een goede tijd,’ zei hij. ‘Als je lastig doet, gaan we je korten’.’

Soms mag er een nuttige tegenprestatie worden verricht, maar dit gaat vaak ten koste van andere banen. Zo wordt de groenvoorziening in veel gemeenten al door mensen in de bijstand gedaan, terwijl de oude, betaalde hoveniers zijn wegbezuinigd. Of neem het verhaal van Harry (53) die jaren voor de gemeente Den Haag werkte als straatveger. Zijn baan werd wegbezuinigd, hij kwam in de bijstand, moest een tegenprestatie verrichten en ja hoor: hij mocht de straat weer gaan vegen. ‘Ik krijg 400 euro per maand minder dan vroeger,’ aldus Harry. ‘Ik voel me uitgebuit, als een slaaf.’

Vorige week verscheen het zoveelste rapport over wantoestanden in de bijstand, dit keer van de Rotterdamse ombudsvrouw. In de Havenstad durven veel mensen geen officiële klacht in te dienen, uit angst te worden gekort op hun uitkering. Een van de mensen die de onderzoekers spraken, beschreef zijn ‘tegenprestatie’ als volgt:

‘Minimaal veertig personen per dag die in grote groepen, gekleed in feestelijk oranje, drie keer per dag door de kleine wijk Zevenkamp gaan om papier te prikken. Wandelingen van een half uur waar je twee en een half uur over moet doen om de tijd vol te krijgen. En er is ook niets meer om te prikken. Zevenkamp is nog nooit zo schoon geweest. Papierprikken is niet erg, maar dit is zo nutteloos. […] Dit is bewust vernederend bedoeld en voelt als een straf.’

Uit onderzoek na onderzoek, over deze onderzoeken schreef Rutger Bregman dit artikel: ‘Het failliet van de Nederlandse werklozenindustrie.’, blijkt ondertussen dat de meeste ‘reïntegratieprogramma’s’ geen grotere kans op betaald werk bieden. Integendeel, sommige programma’s verlengen de werkloosheid juist. De hoogleraar sociale zekerheid Gijsbert Vonk spreekt ook wel van de ‘criminalisering van de bijstand.’ Mensen met een uitkering worden behandeld als fraudeurs die een taakstraf verdienen, als scholieren die verzuimbriefjes moeten halen, als zwakbegaafden die hun afspraken niet nakomen.

De verhalen van machtsmisbruik, dwang en vernedering in de bijstand zijn allang geen uitwassen van het systeem meer.

Ze zijn het systeem.

Overgenomen uit: De Correspondent 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Lessen uit de havenstad: zo bestrijd je werkloosheid dus niet

We schrijven regelmatig over de strijd tegen werkloosheid en de drama’s rond het UWV en haar klanten. Rotterdam wordt daarbij vaak als succesverhaal genoemd. Ten onrechte, ontdekte Tamara Woestenburg toen ze ter plekke haar licht opstak.

Karel Smouter
Adjunct-hoofdredacteu

De werkloosheid daalt en de economie trekt weer aan, zo meldt het kabinet vandaag. Maar veel crisismaatregelen moeten nog worden ingevoerd, zoals de gewijzigde Wet werk en bijstand. Deze wet is gebaseerd op experimenten in Rotterdam, die worden gepresenteerd als succesverhaal, maar – zo laat ik in deze reconstructie zien – in werkelijkheid een mislukking blijken.

‘Werklozen zijn net de NS. De mensen die er het minst mee te maken hebben, klagen er het meest over,’ zegt de Rotterdamse Kim (29). Ze kon na het afronden van haar marketingopleiding een hoop stages vinden, maar geen baan.

En zo kwam Kim in de bijstand terecht. Om iets terug te doen moest ze papier prikken bij de gemeentelijke reinigingsdienst Roteb. ‘Ik had graag iets gedaan dat meer bij me past. Vrijwilligerswerk in een bejaardentehuis of zo, maar dat mocht niet. Maar hé, als je geen oppas hebt voor je kinderen mag je ze van de Roteb gewoon meenemen. En je krijgt een fantastische outfit, waaronder een paar degelijke laarzen, en een feloranje hesje waardoor je altijd opvalt. Wel jammer dat ik nu nauwelijks te onderscheiden ben van iemand die een taakstraf doet.’

Welkom in proeftuin Rotterdam

Rotterdam moest wel, zo redeneerden de bestuurders in de Maasstad. In 2011 kwam de stad honderd miljoen euro tekort op de bijstandsuitgaven. De stad moest ervoor zorgen dat minder mensen in de bijstand terechtkomen, dat meer mensen de bijstand verlaten en dat de kosten per uitkering gedrukt worden. Om dit te bereiken scherpte de stad in 2012 de regelgeving aan.

Het beleid leek te werken: Rotterdam slaagde erin minder uit te geven aan de sociale zekerheid. De regering concludeerde dat het experiment geslaagd was. Ze verwerkte de Rotterdamse maatregelen in de Wet Werk & Bijstand, die op 1 januari 2015 – als onderdeel van de Participatiewet – ingaat.

Werken naar vermogen, dat is het motto van de Participatiewet. Of je nu – gedeeltelijk – arbeidsgehandicapt bent of geen baan kunt vinden: je zult bij moeten dragen aan de samenleving.

De meest in het oog springende maatregel van het onderdeel Wet Werk en Bijstand (WWB): gemeenten moeten bijstandsgerechtigden voortaan verplichten een tegenprestatie te verrichten. Een idee waar ze in Rotterdam inmiddels ervaring mee hebben.

Wat is die Rotterdamse aanpak dan?

Om een bijstandsuitkering aan te kunnen vragen, moeten werklozen in Rotterdam eerst aantonen dat ze vier weken op zoek zijn geweest naar werk of scholing. Na die vier weken moeten ze actief op zoek naar werk. Dat houdt in dat ze sollicitatietrainingen volgen en vijf sollicitaties per week moeten doen. Ook moeten ze een verplichte tegenprestatie leveren, om zich nuttig te maken voor de maatschappij.

Dat laatste komt vaak neer op papier prikken. Zelfverkozen vrijwilligerswerk mag van de gemeente Rotterdam alleen wanneer je langdurig werkloos bent.

‘Als je dan een vriendin hebt die is blijven slapen en haar ondergoed ligt er nog, heb je een probleem. Het is aan jou om te bewijzen dat je niet samenwoont’

Jasper (37) is zo’n Rotterdamse werkloze. Hij behaalde op latere leeftijd een onderzoeksmaster geschiedenis, maar door de crisis daalde het aantal promotieplaatsen. Jasper leefde een tijd van spaargeld en geleend geld. Hij solliciteerde, maar voor zijn vakgebied had hij niet genoeg ervaring en voor het plukken van komkommers en het sorteren van post was hij te hoog opgeleid. Een kleine honderdvijftig sollicitaties verder moest hij een beroep doen op de bijstand.

‘De gemeente doet tijdens en na die aanvraag heel veel om fraude tegen te gaan,’ vertelt Jasper. ‘Op zich prima, maar het gaat nu wel erg ver. Ze doen bijvoorbeeld huiszoekingen. Tot aan de wasmand aan toe. Als je dan een vriendin hebt die is blijven slapen en haar ondergoed ligt er nog, heb je een probleem. Het is aan jou om te bewijzen dat je niet samenwoont.’

Om te zorgen dat belastinggeld terechtkomt bij de mensen die er recht op hebben, heeft de regering in 2013 een strenge anti-fraudewet ingevoerd. De strijd tegen fraude lijkt geen overbodige luxe. Want ja, u kent het beeld wel: werkschuwe types die onze sociale voorzieningen opsouperen en thuis achter de tv zitten tot wij onze belastingcenten op hun rekening storten. En lekker zwart bijklussen zodat ze luxer kunnen leven dan Jan Modaal.

Maar zo is het toch gewoon? Ja toch?

De cijfers vertellen een heel ander verhaal. Allereerst zijn de bijstandsuitkeringen een relatief ‘kleine’ uitgavenpost: zeven procent van het totaal aantal uitkeringen dat in Nederland wordt verstrekt. Verreweg de grootste uitgavenpost van de sociale zekerheid zijn AOW-uitkeringen, met 68 procent. Maar de hamvraag is natuurlijk: hoeveel fraude vindt er daadwerkelijk plaats?

Wanneer je de fraude af zou zetten tegen alleen de bijstandsbegroting van 11,5 miljard, gaat het om 1,3 procent van de totale uitgaven
Accountantskantoor Price Waterhouse Coopers heeft een inschatting gemaakt ‘Een fraudebeeld van Nederland,’ lees het rapport hier.van fraude in Nederland. Zij schatten de minimale fraude op sociale zekerheid op 153 miljoen. Wanneer je die af zou zetten tegen alleen de bijstandsbegroting van 11,5 miljard (in het weinig aannemelijke geval dat alle sociale zekerheidsfraude wordt gepleegd door ontvangers van bijstand), gaat het om 1,3 procent van de totale uitgaven . Uit het rapport blijkt bovendien dat de kosten van sociale zekerheidsfraude in geen verhouding staan tot die van bijvoorbeeld fiscale fraude en zorgfraude.

54174cd40b2234269976019

Bron: PWC. Illustratie: Momkai

Ook het beeld van participatiemijdende asocialen lijkt bijstelling Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Verboden woorden voor ambtenaren

Illustratie: Paul Faassen

‘Eigenlijk,’ zegt Duinkerken als hij de parkeergarage indraait, ‘kun je de sociale zekerheid van de afgelopen vijftig jaar in Nederland vergelijken met het systeem in de DDR.’ Nadat in 1989 de muur viel, bleken veel voormalige Oost-Duitsers volgens Duinkerken niet in staat zelf hun problemen op te lossen. Ze waren gewend dat de overheid dat deed. Terwijl men in het gewezen West-Duitsland direct de handen uit de mouwen stak. Aangeleerde hulpeloosheid noemt Duinkerken dat. ‘Een uitkering ontvangen als je geen werk hebt, is natuurlijk ook geen sociale zekerheid. Dat is economische zekerheid. Want wat gebeurt er met je als je tien jaar achter de geraniums zit.’

We steken een plein over, op weg naar het hoofdkantoor van de Dienst Werk en Inkomen, voorheen de Sociale Dienst. De wind blaast in zijn nonchalante pak. Duinkerken (58) is een energieke organisatieadviseur met veel contacten in de Nederlandse ambtenarij. Hij was ooit een van de oprichters van Radar, adviesbureau voor sociale vraagstukken, en maakt nu deel uit van het Gilde Netwerk, een clubje van zelfstandigen dat door het hele land trainingen geeft onder de titel Sturen op zelfsturing, vooral aan sociale diensten. De driedaagse cursus is voortgevloeid uit een gelijknamig rapport dat de nationale Raad voor Werk en Inkomen eind 2010 publiceerde. Gebaseerd op de laatste sociaal-psychologische inzichten, valt er meermaals in te lezen. Duinkerken was een van de auteurs, evenals medecursusleider Peter Wesdorp. Ze schreven paragrafen als ‘De klant achter het stuur’, ‘Het gebeurt tussen de oren’, ‘Verandertaal uitlokken’ en ‘Mislukkingen duiden als leermoment’.

Strenger en zakelijker

Zelfsturing is een spilbegrip geworden bij vrijwel alle gemeentelijke sociale diensten. Ze moeten iets. De bijstandsdiensten zagen hun participatiebudget (om mensen aan het werk te krijgen) slinken van 1,8 miljard euro in 2010 naar 600 miljoen nu. Onderwijl is het aantal bijstandsontvangers de afgelopen twee jaar met elf procent gegroeid naar 402.000 en moeten de gemeenten straks met hetzelfde participatiebudget ook andere inwoners helpen, zoals de verstandelijk of lichamelijk beperkte werknemers van sociale werkplaatsen en de arbeidsgeschikte jonggehandicapten die nu nog onder de Wet Wajong vallen. Gemeenten krijgen met de nieuwe Participatiewet in 2015 meer verantwoordelijkheid, maar ze lopen ook een groter financieel risico. Het betekent dat de poort naar een uitkering strenger zal worden bewaakt, en dat reïntegratie-ambtenaren alleen nog tijd steken in mensen die echt een kans maken op de arbeidsmarkt. En dus ook dat deze werkzoekenden het zoveel mogelijk zelf moeten gaan doen. Zichzelf moeten gaan sturen.

De woorden die bij de reïntegratie-ambtenaren voorin de mond liggen, zijn verboden bij zelfsturing: wij, helpen, samen

Tegelijkertijd kun je zelfsturing beschouwen als een manifestatie van wat misschien wel de religie is van de individuele, liberale samenleving: de psychologie. Of meer to the point: de self help. Ook bijstandsgerechtigden kunnen het. Als ze maar willen. Met de juiste gedachten. Met de juiste houding. Just do it.

Al langer zijn de sociale diensten bezig om strenger en zakelijker te worden. ‘Maar werkloosheid als een mindset framen, dat is heel recent,’ zegt Duinkerken in de lift naar de zevende etage waar vandaag de cursus plaatsvindt. Het afgelopen jaar hebben trainers als hij het er druk mee gehad. Dit nieuwe jaar wordt nog drukker. Naar schatting dertig procent van de gemeentelijke sociale diensten onderwerpt hun medewerkers aan trainingen als Sturen op zelfsturing – er zijn naast het Gilde Netwerk meerdere bureaus die dit doen.  Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Vertrouwensexperiment Tilburg

Gepubliceerd op

penguins_at_the_beach_by_snowball_kissesWat?

Wat gebeurt er als je mensen in de bijstand vrijstelt van verplichtingen? Dus geen arbeids- en re-integratieverplichtingen, niet verplicht solliciteren? Wat gebeurt er als je bijverdiensten mag houden als je wel even betaald werk kunt krijgen? Wat gebeurt er als je ondersteund wordt op je eigen pad? Gaan mensen zelf hun weg naar duurzaam (betaald) werk vinden? Zetten mensen zich in voor maatschappelijk gewaardeerd werk? Wat gebeurt er als je mensen (meer) vertrouwen geeft? Boeiende vragen? Tilburg gaat op expeditie naar de antwoorden.

Van wantrouwen naar vertrouwen

Tilburg wil bewoners meer vrijheid en verantwoordelijkheid geven om op een eigen, constructieve manier ‎om te gaan met de bijstand die ze nodig hebben, door in eerste instantie uit te gaan van ‎vertrouwen. Tilburg wil dat bewoners bijstand gaan ervaren als werkelijke ‘bij-stand’. Dus bijstand als een actief recht op bestaanszekerheid om van daaruit ‎zelf te de toekomst in eigen hand te nemen. Dit omdat we verwachten dat burgers zo ‎makkelijker, eerder en duurzamer tot ‘participatie’ komen.

one size maatwerkDat is nodig omdat we alle talenten ‎van mensen van waarde achten en nodig hebben; niet alleen voor betaald werk, maar ook voor ‎andere inzet met maatschappelijke waarde. Zeker omdat er onvoldoende betaalde banen zijn; ‎ook in de toekomst. Het experiment draagt bij aan een herdefiniëring en herwaardering van de ‎factor ‘werk’, aan een nieuwe vorm van wederkerigheid, burgerschap en aan sociale en ‎economische zelfstandigheid van burgers.

Dát zijn in een notendop de gedachten achter het Vertrouwensexperiment. Je geeft mensen vertrouwen en ‎ondersteunt ze bij hun eigen pad. Een manier die we bij ‎zorg en welzijn, in onze eigen Toegang, al ruimschoots toepassen. Zou dat eigenlijk niet veel ‎beter

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Weerzin tegen Participatiewet groeit, ook binnen de gemeentelijke organisatie

Maandag 13 april zou GroenLinks-raadslid Joris Bengevoord vragen gaan stellen over de uitvoering van de Participatiewet, en dan met name over het straffen van bijstandsgerechtigden met het stopzetten van hun uitkering. Het ging hier om de vraag hoe vaak deze sanctie door het Centrum Werk en Inkomen (sociale dienst) is toegepast. Echter, tijdens het vragenuurtje van de raadsvergadering bleek dat wethouder Erik de Ridder (CDA, Sociale Zaken) de vragen al schriftelijk had beantwoord en dat de toehoorders in de zaal dit antwoord niet te horen kregen.

De tweede vraag, om een informatiebijeenkomst waarin het ‘verhaal achter de cijfers’ zal worden verteld, werd door Erik de Ridder toegezegd. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Sociaal vangnet vertoont steeds meer gaten

Door: Ingrid Weel

© anp. In Rotterdam rapen hogeropgeleiden vuil in ruil voor een uitkering.

Werklozen die labbekakkerig op de bank hangend hun hand ophouden, bestaan niet meer. Integendeel: met de komst van de Participatiewet en de Wet werk en zekerheid zijn dit jaar de plichten voor bijstandsgerechtigden en WW’ers flink aangescherpt. Ze zijn zodanig aangescherpt, dat van een sociaal vangnet in sommige gevallen nauwelijks nog sprake is. De werkloze moet werken voor zijn of haar uitkering, die in veel gevallen veel lager is dan voorheen.

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rechter verwerpt standaardlesjes “op tijd komen” voor werklozen

Op 19 maart heeft de Haagse rechtbank bepaald dat bijstandsgerechtigde Paula terecht heeft geweigerd om in het kader van haar reïntegratie een “module werknemersvaardigheden” te volgen.

Hamer.De gemeente Den Haag mocht haar niet korten op haar uitkering, omdat haar reïntegratietraject louter was gebaseerd op algemeenheden en ze bovendien voldoende werkervaring had. De rechter lijkt daarmee paal en perk te stellen aan het zinloos rondpompen van werklozen in de reïntegratie-industrie. Een belangwekkende uitspraak die vraagtekens zet bij het aan werklozen standaard opleggen van vernederende lesjes “op tijd komen” en “arbeidsritme opdoen”.

Paula ontving sinds 19 januari 2012 een bijstandsuitkering. Ze kreeg de arbeidsverplichtingen opgelegd “als bedoeld in artikel 9” van de Wet Werk en Bijstand (WWB). Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rotterdam: Mensen Met Levensbedreigende Ziekten Moeten 20 Uur ‘Participeren’

De Rotterdamse Pia laat het er niet bij zitten en maakt er melding van dat zij ondanks haar levensbedreigende ziekte 20 uur moet ‘participeren’ samen met vele andere zieke mensen.

Regelmatig worden schrijnende gevallen openbaar, waar mensen door overheidsdienaren worden mishandeld en zich verschuilen achter een wet (in dit geval de Participatiewet) alsof zij daardoor hun handen in onschuld kunnen wassen. Onderstaand een voorbeeld van de minachting van Rotterdamse ambtenaren voor de (zieke) medemens!

Pia schrijft op Facebook:

“Afgelopen donderdag was ik toevallig thuis omdat mijn dakgoot schoongemaakt zou worden.
Er werd aangebeld en ik opende de deur. Het was dus niet de dakgotenman, maar een aangetekende brief van de gemeente Rotterdam die precies om 5 uur bezorgd diende te worden en alleen aan mij en niemand anders. Tja, hoe weet de volkomen onbekende postbode dat ik ik ben?
In de brief stond dat ik direct op een meeting moest komen voor een participatiebaan. Als ik niet kwam zou dat een sanctie zijn van misschien wel 100%.

Goed, ik ben boven de 60 jaar met een levensbedreigende ziekte, dus van mij kunnen ze niet veel meer verwachten, ook omdat ik al mantelzorger ben voor mijn ouders met hulp vraag.
Afijn, ik ga daar op dinsdag naar toe. Bij binnenkomst werd er gelijk een participatiecontract onder mijn neus geduwd, met de vraag of ik dit effe wilde tekenen. Ik kwam beslagen ten ijs en had alle papieren van de AWBZ en CIS indicatie bij mij, dus was het voor mij snel beslist.
Echter, voor de rest van de cliënten was dat niet het geval.
Sommigen liepen met een rollator en een ander had maar een half gezicht, geen schouder en arm. Met de rest was ook al veel mis.

Hier heb ik dus niet van kunnen slapen.
1. Hoe is het mogelijk dat cliënten van boven de 60 jaar met zulke grote handicaps, waaronder ook ik, nog worden opgeroepen om voor 20 uur te participeren?
2. Waar blijft onze vergoeding chronisch zieken en gehandicapte toeslag?
3. Waar blijft het mantelzorg compliment?
4. Waar blijft een tegemoetkoming in de reiskosten?

Voor ons stonden er heel wat regels waar we ons aan moeten houden, voor hun maar één.
In mijn geval zou ik in de middag een paar uur moeten rusten. Daar kom ik dus nu helemaal niet meer aan.
In die andere mensen hun geval weet ik het niet, maar kan ik het wel begrijpen.

Ook de brief sturen ze in onze vakantieperiode. Bij de gemeente Rotterdam hoef je dus dat niet aan te vragen als je in Nederland blijft. Verbeeld je, dat je bijvoorbeeld in Friesland zit, dan kan je de brief niet aanpakken en volgt er een sanctie. Ik vind het zo krom als het maar kan.”

Het is heel belangrijk de misdaden van de Nederlandse overheid tegen de burger in het kader van de Participatiewet te documenteren. Zoals met alle misdaden komt er een dag waarop verantwoording moet worden afgelegd. Waarvan akte.

Bron: De lange mars 15-08-2015

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Levensgevaarlijk: Doetinchem zet verslaafden in om gebouwen te slopen

cc-foto: Wester

Maar wel lekker goedkoop: met behoud van uitkering geen stratenvegen maar gebouwen slopen

Gemeenten willen in ruil voor een uitkering tegenwoordig vaak iets ‘terug’. Bijvoorbeeld straten vegen. Bij wijze van ‘reïntegratie’ kunnen daklozen en verslaafden in de gemeente Doetinchem tegenwoordig zelfs ingezet worden voor het slopen van gebouwen. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Bij de sloop van universiteitsgebouwen in Utrecht ging het zelfs een aantal keer bijna mis. Dat schrijft De Gelderlander. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page