Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Bijstand

Vertrouwensexperiment Tilburg

Gepubliceerd op

penguins_at_the_beach_by_snowball_kissesWat?

Wat gebeurt er als je mensen in de bijstand vrijstelt van verplichtingen? Dus geen arbeids- en re-integratieverplichtingen, niet verplicht solliciteren? Wat gebeurt er als je bijverdiensten mag houden als je wel even betaald werk kunt krijgen? Wat gebeurt er als je ondersteund wordt op je eigen pad? Gaan mensen zelf hun weg naar duurzaam (betaald) werk vinden? Zetten mensen zich in voor maatschappelijk gewaardeerd werk? Wat gebeurt er als je mensen (meer) vertrouwen geeft? Boeiende vragen? Tilburg gaat op expeditie naar de antwoorden.

Van wantrouwen naar vertrouwen

Tilburg wil bewoners meer vrijheid en verantwoordelijkheid geven om op een eigen, constructieve manier ‎om te gaan met de bijstand die ze nodig hebben, door in eerste instantie uit te gaan van ‎vertrouwen. Tilburg wil dat bewoners bijstand gaan ervaren als werkelijke ‘bij-stand’. Dus bijstand als een actief recht op bestaanszekerheid om van daaruit ‎zelf te de toekomst in eigen hand te nemen. Dit omdat we verwachten dat burgers zo ‎makkelijker, eerder en duurzamer tot ‘participatie’ komen.

one size maatwerkDat is nodig omdat we alle talenten ‎van mensen van waarde achten en nodig hebben; niet alleen voor betaald werk, maar ook voor ‎andere inzet met maatschappelijke waarde. Zeker omdat er onvoldoende betaalde banen zijn; ‎ook in de toekomst. Het experiment draagt bij aan een herdefiniëring en herwaardering van de ‎factor ‘werk’, aan een nieuwe vorm van wederkerigheid, burgerschap en aan sociale en ‎economische zelfstandigheid van burgers.

Dát zijn in een notendop de gedachten achter het Vertrouwensexperiment. Je geeft mensen vertrouwen en ‎ondersteunt ze bij hun eigen pad. Een manier die we bij ‎zorg en welzijn, in onze eigen Toegang, al ruimschoots toepassen. Zou dat eigenlijk niet veel ‎beter

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Wethouder Struijvenberg: ‘Als je in de bijstand zit, is iedere baan een goede baan’

We gaan voor ons dossier Sociale Dienst op bezoek bij de wethouder in Rotterdam die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de tegenprestatie en het re-integratietraject WerkLoont, Maarten Struijvenberg. We leggen de verhalen van onze tipgevers aan Struijvenberg voor. Snapt hij dat zij niet zien hoe papier prikken hen aan aan nieuwe baan moet helpen en gedemotiveerd raken?

Struijvenberg reageert: ‘Als je voorheen een goed beroep had en het lukt je niet, ondanks alle inspanningen, om weer in dat beroep terecht te komen, dan is het goed je te realiseren: Iedere baan is nu een goede baan, als je eenmaal een bijstandsaanvraag hebt ingediend.’

Bent u het eens met Maarten Struijvenberg of juist niet? Tipde redactie!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Gemeente: Verdienmodel tegenprestatie moet geheim blijven

Er zijn nieuwe ontwikkelingen rondom Pieter Wondergem. We volgen de 60-jarige bijstandsgerechtigde voor ons dossier Sociale Dienst. Pieter stond in een speciale hoorzitting tegenover de gemeente Rotterdam. Zijn doel is openheid van zaken te krijgen over de kosten van de verplichte tegenprestatie. Pieter moest 15 weken papier prikken om zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Maar door zo’n tegenprestatie krijgt hij geen nieuwe baan, vertelde Pieter toen wij hem eerder spraken in Rotterdam.

Pieter en zijn advocaat Ton Rhijnsburger willen weten hoeveel geld de gemeente heeft betaald aan reïntegratiebedrijf SDW, waar Pieter zijn tegenprestatie heeft gedaan. Ze vroegen de facturen van SDW op, maar de gemeente weigert om die te laten inzien.

Verdienmodel

Pieter blijft aandringen op openbaring van het bedrag dat zijn tegenprestatie heeft gekost. Maar de Gemeente Rotterdam blijft openheid van zaken weigeren. En dat leidde tot een soms fel debat tijdens de behandeling van het bezwaar. De gemeente zegt dat door bekendmaking van de facturen het ‘verdienmodel’ van SDW bekend wordt. De zogenoemde ‘financieringsconstructie’ van SDW moet geheim blijven, stelt de gemeente.

‘Deze zaak stinkt’

De voorzitter van de Algemene Bezwaarschriften Commissie vroeg zich tijdens de zitting hardop af of ‘geheimzinnigheid’ door de gemeente over SDW wel op zijn plaats is. Pieter en zijn advocaat gingen zelfs een stap verder: Volgens hen zijn er warme banden tussen het reïntegratiebedrijf en ambtenaren van de gemeente Rotterdam. ‘Deze zaak stinkt,’ zei Pieter na afloop tegen Teun.

De heer Visser, bestuurlijk ambtenaar van de gemeente Rotterdam, bestrijdt de verdenkingen. ‘Er is geen sprake van belangenverstrengeling tussen SDW en de Gemeente,’ verzekerde hij de voorzitter van de Bezwaarcommissie. Over enkele weken brengt de bezwaarcommissie een advies uit over de zaak. De Monitor houd je op de hoogte van de afloop.

Heb je tips over tegenprestaties en het kostenplaatje dat daarmee gemoeid is? Tip de redactie van de Monitor!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Pietertje Prik

Zihni Özdil

Het is de taak van een columnist om de maatschappij kritisch door te lichten. In alle bescheidenheid probeer ik dat ook. Smaken verschillen, maar als lezer houd ik er ook niet van om columns te lezen die alleen maar over koetjes en kalfjes gaan. Bovendien geven de ontwikkelingen in onze stad mij regelmatig genoeg zorg om in een ‘harde’ column te gieten. Maar tegelijkertijd moet kritiek geen doel op zichzelf worden.
Want soms zie ik positieve dingen waar ik als Rotterdammer trots op ben. Zo bezocht ik onlangs een bijeenkomst in de Pauluskerk. Bijstandsgerechtigden waren daar bij elkaar om te praten over de gevolgen van de druk die ze steeds meer opgelegd krijgen van beleidsmakers die ‘elke vorm van privacy of menswaardigheid overboord hebben gegooid’ in hoe ze deze mensen behandelen.

Ik sprak met Pieter Wondergem. Hij voldoet niet aan het stereotype beeld van ‘de bijstandstrekker’. Pieter is een hoogopgeleide man met een redelijk kakkerig accent die dertig jaar lang ondernemer is geweest. Omdat hij met zijn 60-jarige leeftijd niet meer aan de bak komt zit hij sinds een paar maanden noodgedwongen in de bijstand.
Pieter is boos op de verdringing die hij heeft moeten begaan als bijstandsgerechtigde. Hij moest vuilnis prikken en administratief werk doen als ‘tegenprestatie’ en kreeg dus geen salaris zoals de mensen die dat voor hun beroep doen. Het Rotterdamse beleid drukt zo kunstmatig de lonen en zorgt voor meer werkloosheid. Ook legt Pieter – hij noemt zichzelf nu Pietje Prik – uit hoe Rotterdamse ambtenaren bijstandsgerechtigden bij voorbaat als tuig behandelen: „Het uitgangspunt is wantrouwen, niet menselijkheid”, roept hij kwaad.

„Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Het gaf mij hoop en trots dat niemand in de Pauluskerk ‘hun’ – asielzoekers, ‘allochtonen’ of moslims – de schuld gaf van hun problemen. Dat soort onzin hoor ik wel volop bij Rotterdammers uit de middenklasse. Ik vroeg Pieter hoe hij vroeger als ondernemer dacht over de bijstand. Hij antwoordde beleefd doch eerlijk: „Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Zinnige woorden van deze Rotterdammer. In onze arbeidersstad moeten we eens stoppen met clichédenken en weer solidair zijn met elkaar. Zo werden we lang geleden sterk, voor we onszelf door politici lieten aanpraten dat het allemaal ‘hullie schuld’ is. Zoals de Rotterdammer Desiderius Erasmus ooit zei: „Het volk sticht en kweekt de steden, de dwaasheid der vorsten verwoest ze weer.”

Niemand gaf asielzoekers, allochtonen of moslims de schuld van hun problemen

Auteur: Zihni Özdil,  is maatschappijhistoricus. Hij schrijft afwisselend op deze plek met journaliste Mirjam de Winter.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van vrijdag 25 september op pagina 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

De baan als afgod

de baan als afgod

© uwkeuze.net

Bij ons in Barendrecht mogen ontvangers van een bijstandsuitkering hun ‘maatschappelijke tegenprestatie’ ook verrichten in de vorm van vrijwilligerswerk bij een kerkelijke gemeenschap. En zo kwam het dat ik als predikant van de oudste kerk van Barendrecht mij verdiepte in wat er op het gebied van bijstand aan de hand is. En zo kwam ik er achter dat, hoewel Rotterdam en Barendrecht aan elkaar grenzen, er een grote kloof is tussen de manier waarop deze gemeenten omgaan met hun bijstanders. De situatie in Rotterdam is verbijsterend. De voorbeelden daarvan zijn op deze website te vinden. Hoe kan dat toch? Wat zit er achter? Ik denk dat het te maken heeft met de verafgoding van het hebben van een baan.

Naar het besef van de Bijbel is er maar één God. Er is er maar één die de titel God waard is. Tegelijkertijd is de Bijbel wel zo realistisch om te erkennen dat mensen door vele andere machten worden bekoord. Er zijn naat de ene God vele goden. Zo is er de god van de welvaart. De god van het geweld. De god van de vruchtbaarheid. Velen buigen in aanbidding hun knieën voor hen, geven zich helemaal aan hen over.

Afgoden worden ze genoemd. Ze houden een mens in zijn greep, gevangen, bezet. Wispelturig zijn ze, dat kenmerkt deze afgoden ook. Je weet nooit wat je aan ze hebt. Samen staan ze tegenover de bevrijdende en betrouwbare God. Je hebt soms met die God te doen, alleen tegenover al die invloedrijke afgoden.

Nu leven wij in een wereld waarin God ver weg is. Hij is niet meer dan een stipje in de achteruitkijkspiegel van onze tijd. Maar of met Hem de afgoden ook verdwenen? Ik denk het niet. Eén van onze afgoden is ‘de baan’. Ga maar na. Het doen van betaald werk wordt aanbeden. En er wordt heel wat aan opgeofferd, tot gezondheid en gezinsgeluk aan toe. Heb je een baan, dan tel je mee. Heb je geen baan, dan tel je niet mee. Wie betaald werk doet, is meer dan wie geen betaald werk doet. Na ziekte – gezondheid is ook zo’n afgod – is het verliezen van je baan wel de grootste ramp die je kan overkomen.

De afgod Betaald Werk is net zoals al die andere afgoden wispelturig. Zomaar kan deze afgod je in de steek laten. En of je hem al vele tientallen jaren Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest2Email this to someonePrint this page

Toespraak Harry Westerink: Onze tegenprestatie is verzet!

Onze tegenprestatie is verzet!

Ik ben lid van de organisatie Doorbraak en ga namens Doorbraak een praatje houden. Ik sta hier om voor ons allemaal bestaanszekerheid en een leefbaar inkomen te eisen. Voor iedereen, juist ook voor mensen die daarvan worden uitgesloten of dreigen te worden uitgesloten. Ik sta hier om te eisen dat we voor elk soort werk dat we doen, minstens het minimumloon krijgen, en ook een arbeidscontract, arbeidsrechten, goede arbeidsomstandigheden, en vooral respect. Respect voor arbeiders, met en zonder betaald werk. En ik sta hier vooral om kritiek te leveren op het verplichte onbetaalde werk dat uitkeringsgerechtigden vandaag de dag steeds meer moeten doen.

Zo hoort het te zijn: óf je hebt een baan en dan krijg je een fatsoenlijk loon. Óf je hebt geen baan en dan heb je recht op een uitkering. Maar gemeenten dwingen ons nu om te werken zonder loon. Onder het mom van Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Sociaal vangnet vertoont steeds meer gaten

Door: Ingrid Weel

© anp. In Rotterdam rapen hogeropgeleiden vuil in ruil voor een uitkering.

Werklozen die labbekakkerig op de bank hangend hun hand ophouden, bestaan niet meer. Integendeel: met de komst van de Participatiewet en de Wet werk en zekerheid zijn dit jaar de plichten voor bijstandsgerechtigden en WW’ers flink aangescherpt. Ze zijn zodanig aangescherpt, dat van een sociaal vangnet in sommige gevallen nauwelijks nog sprake is. De werkloze moet werken voor zijn of haar uitkering, die in veel gevallen veel lager is dan voorheen.

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rechter verwerpt standaardlesjes “op tijd komen” voor werklozen

Op 19 maart heeft de Haagse rechtbank bepaald dat bijstandsgerechtigde Paula terecht heeft geweigerd om in het kader van haar reïntegratie een “module werknemersvaardigheden” te volgen.

Hamer.De gemeente Den Haag mocht haar niet korten op haar uitkering, omdat haar reïntegratietraject louter was gebaseerd op algemeenheden en ze bovendien voldoende werkervaring had. De rechter lijkt daarmee paal en perk te stellen aan het zinloos rondpompen van werklozen in de reïntegratie-industrie. Een belangwekkende uitspraak die vraagtekens zet bij het aan werklozen standaard opleggen van vernederende lesjes “op tijd komen” en “arbeidsritme opdoen”.

Paula ontving sinds 19 januari 2012 een bijstandsuitkering. Ze kreeg de arbeidsverplichtingen opgelegd “als bedoeld in artikel 9” van de Wet Werk en Bijstand (WWB). Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rotterdam: Mensen Met Levensbedreigende Ziekten Moeten 20 Uur ‘Participeren’

De Rotterdamse Pia laat het er niet bij zitten en maakt er melding van dat zij ondanks haar levensbedreigende ziekte 20 uur moet ‘participeren’ samen met vele andere zieke mensen.

Regelmatig worden schrijnende gevallen openbaar, waar mensen door overheidsdienaren worden mishandeld en zich verschuilen achter een wet (in dit geval de Participatiewet) alsof zij daardoor hun handen in onschuld kunnen wassen. Onderstaand een voorbeeld van de minachting van Rotterdamse ambtenaren voor de (zieke) medemens!

Pia schrijft op Facebook:

“Afgelopen donderdag was ik toevallig thuis omdat mijn dakgoot schoongemaakt zou worden.
Er werd aangebeld en ik opende de deur. Het was dus niet de dakgotenman, maar een aangetekende brief van de gemeente Rotterdam die precies om 5 uur bezorgd diende te worden en alleen aan mij en niemand anders. Tja, hoe weet de volkomen onbekende postbode dat ik ik ben?
In de brief stond dat ik direct op een meeting moest komen voor een participatiebaan. Als ik niet kwam zou dat een sanctie zijn van misschien wel 100%.

Goed, ik ben boven de 60 jaar met een levensbedreigende ziekte, dus van mij kunnen ze niet veel meer verwachten, ook omdat ik al mantelzorger ben voor mijn ouders met hulp vraag.
Afijn, ik ga daar op dinsdag naar toe. Bij binnenkomst werd er gelijk een participatiecontract onder mijn neus geduwd, met de vraag of ik dit effe wilde tekenen. Ik kwam beslagen ten ijs en had alle papieren van de AWBZ en CIS indicatie bij mij, dus was het voor mij snel beslist.
Echter, voor de rest van de cliënten was dat niet het geval.
Sommigen liepen met een rollator en een ander had maar een half gezicht, geen schouder en arm. Met de rest was ook al veel mis.

Hier heb ik dus niet van kunnen slapen.
1. Hoe is het mogelijk dat cliënten van boven de 60 jaar met zulke grote handicaps, waaronder ook ik, nog worden opgeroepen om voor 20 uur te participeren?
2. Waar blijft onze vergoeding chronisch zieken en gehandicapte toeslag?
3. Waar blijft het mantelzorg compliment?
4. Waar blijft een tegemoetkoming in de reiskosten?

Voor ons stonden er heel wat regels waar we ons aan moeten houden, voor hun maar één.
In mijn geval zou ik in de middag een paar uur moeten rusten. Daar kom ik dus nu helemaal niet meer aan.
In die andere mensen hun geval weet ik het niet, maar kan ik het wel begrijpen.

Ook de brief sturen ze in onze vakantieperiode. Bij de gemeente Rotterdam hoef je dus dat niet aan te vragen als je in Nederland blijft. Verbeeld je, dat je bijvoorbeeld in Friesland zit, dan kan je de brief niet aanpakken en volgt er een sanctie. Ik vind het zo krom als het maar kan.”

Het is heel belangrijk de misdaden van de Nederlandse overheid tegen de burger in het kader van de Participatiewet te documenteren. Zoals met alle misdaden komt er een dag waarop verantwoording moet worden afgelegd. Waarvan akte.

Bron: De lange mars 15-08-2015

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Kabinet gaat nu zelf te ver in het leegplunderen van bejaarden en armste volgens de PvdA

AMSTERDAM-NOIR- CBP neigt naar hongerdood en zelfmoord voor ‘Jan met de Pet’ als oplossing van Kabinet Rutte IIwerkloosheid.
Langzaam maar zeker dringt ook in het “Lieg en Bedrieg Kabine” door dat ouderen en allerarmste er komend jaar wel weer erg bekaaid vanaf  komen. De bijstandsgerechtigde en de mensen met een zeer karig pensioentje gaan er vrolijk komend jaar op achteruit. Na CDA, SP en 50Plus wordt nu tevens door de PvdA geëist dat het kabinet de koopkracht van senioren gaat verbeteren. Over de aller armste zwijgen de corrupte ‘Twee-Petten-partijen“als het graf.

CBP is Gestoord of Corrupt. ‘Playboy Samsom’ zal het u uitleggen wanneer hij terug is van zomerreces (3 juli t/m maandag 31 augustus 2015 .)

De jongste cijfers van het Centraal Planbureau (CPB) zijn juichend over de economische groei van volgend jaar wat op zich al niet te begrijpen is, gezien het feit dat er 2.5 miljoen mensen zuchten onder de armoedegrens. De armoede is nog nooit zo groot geweest in “Banana-Fraude Nederland”. Het wordt hoogtijd dat de Ratten in pak Top van het CPB worden opgenomen in een TBS-kliniek uit Landsbelang. Maar misschien bedoelt het CBP dat het goed gaat met de economie om dat de Royaals tijdens en na hun vakantie lopen te smijten met geld als nooit te voren. En dat de PvdA Maffia Vastgoed handelaar Ronald Plasterk de ene na de andere miljoenen kostende Villa loopt te kopen. De economische groei wordt berekend op 2,4 procent, veel hoger dan twee maanden geleden nog werd aangenomen (kuch). Maar waar werkend Nederland er fors op vooruitgaat(= Verdeel en heers), leveren gepensioneerden volgend jaar gemiddeld 1,1 procent in en de Bijstandsgerechtigde ‘Kapo Jetta Klijnsma- Slaven’ 0,3 procent in. Wat voor de laatste groep weer een dag minder eten betekend „Niet evenwichtig”, vindt PvdA-Kamerlid Nijboer in een zeldzaam moment van menselijkheid. Hij eist dat het kabinet gaat kijken hoe de schade voor ouderen beperkt kan worden. Dat kan bijvoorbeeld door via toeslagen en de belastingen geld richting senioren te schuiven (kuch) bralde het Pvda-hoertje van de VVD Nijboer. M.a.w daar horen wij nooit meer iets van. En de VVD-misdaadgroep lacht weer in zijn vuistje, want de aller armste en zwakste zijn weer eens strafloos genaaid in hun reet door het Kabinet.

Bron: Steve Brown & Street Soldiers

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page