De verbijsterende waarheid achter de bijstand

Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Rechter: Hoeksche Waard heeft bewijzen van bijstandsfraude ‘onrechtmatig verkregen’

Volgens de rechter heeft de Sociale Dienst Hoeksche Waard bewijzen van samenwoonfraude van een uitkeringsgerechtigde onrechtmatig verkregen. De sociale dienst maakte daarbij gebruik van commerciele rechercheurs van het bureau Investiga. De Monitor maakte eerder een uitzending over dediscutabele samenwerking tussen de Hoeksche Waard en Investiga in het dossier Sociale Dienst

43.000 euro

De zaak werd aangespannen door een bijstandsgerechtigde uit de Hoeksche Waard die ruim 43.000 euro terug moet betalen omdat hij stiekem zou samenwonen met zijn vriendin in een andere gemeente. Het bewijs daarvoor werd verkregen door medewerkers van Investiga. Dit bureau werkt op basis van no cure no pay, oftewel: geen fraude geconstateerd, dan ook geen betaling van de gemeente aan Investiga.

Truc

Eerder was al duidelijk dat gemeenten hun fraudeonderzoek niet zomaar uit mogen besteden aan een externe partij op basis van no cure no pay. De Sociale Dienst Hoeksche Waard bedacht daarom een truc. Het gaf de medewerkers van Investiga de status van onbezoldigd ambtenaar, waarmee de uitbesteding van deze werkzaamheden verleden tijd zou zijn. De rechter is het daar niet mee eens. Want de regie moet duidelijk bij de gemeente blijven liggen. En in dit geval konden de medewerkers volgens de rechter zelf bepalen welke onderzoekshandelingen zoals waarnemingen, buurtonderzoeken, huisbezoeken en het opvragen van informatie bij derden, moesten worden verricht.

Belangenverstrengeling

Volgens de rechter is er bovendien een ‘risico van belangenvertrengeling’ omdat Investiga op basis van no cure no pay werkt. De terugvordering van 43.000 euro is overigens niet van tafel. De gemeente krijgt van de rechter nu 6 weken de tijd om het bewijs van samenwoonfraude alsnog op een rechtmatige manier te verzamelen.

Zondag in De Monitor

Kijk naar onze nieuwste reportage in het dossier Sociale Dienst. Hierin richten we ons op de tegenprestatie: hoe bijstandsgerechtigden ingezet worden als gratis werknemer.

Heeft u een tip over de Sociale Dienst? Mail ons: demonitor@kro-ncrv.nl

Bron: De Monitor

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

En toen was je werkloos: geen geld, geen inkomen, geen eten, wat nu?

werkloosVroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken, zo ook mijn vrouw enkele jaren geleden. Ze werkte bij een intermediair van verzekeringen. Alles liep lekker tot het moment dat de reorganisatie aanbrak. Elke vaste kracht moest het veld ruimen, mijn vrouw dus ook. Met veel vijven en zessen WW aan kunnen vragen maar wegens haar korte arbeidsverleden zou zij ook maar een paar maanden WW krijgen.

Op zich beviel haar het thuiszitten wel maar de hoogte van haar uitkering viel tegen, de ene sollicitatie na de andere ging de deur uit. Even zoveel afwijzingen moest zij verwerken en ja, daar zit je dan in je pas gekochte huis. Slechts drie maanden kreeg zij haar WW uitkering en daarna zou het afgelopen zijn. Samen zijn we naar het UWV gegaan om eens te informeren of er, mogelijk, een vervolg uitkering bestaat. Eenmaal bij de plaatselijke vestiging van het UWV begint mijn vrouw haar verhaal: geen lang arbeidsverleden dus een korte periode recht op WW en de vraag waarvoor we daar zaten. “Een vervolg uitkering, hoe bedoelt u dat?”, vroeg de streng uitziende UWV mevrouw. Mijn vrouw vervolgt haar verhaal: “Ik vraag u of er een uitkering bestaat die de WW opvolgt. Ik heb een hypotheek te betalen”. Stom verbaasd zit de UWV mevrouw ons aan te kijken en vraagt hoe de hypotheek nu betaald wordt dan. “Mijn man werkt maar van zijn salaris kunnen we de vaste lasten niet dragen, laat staan eten”. Er van uitgaande dat ik meer verdien dan de bijstandsnorm zou mijn vrouw geen vervolg uitkering krijgen, nee we moesten ‘het huis maar opeten’ zo werd ons mede gedeeld.

Je huis opeten, het huis dat je net een jaar geleden gekocht hebt en te maken hebt met waarde vermindering maar van het UWV moet je je huis opeten. Ik heb geen idee hoe zij dat zien maar het enige dat gegeten kon worden wat met het huis te maken heeft zijn de voegen maar ik denk dat cement niet zo lekker op de maag ligt. Daar zit je dan zonder werk en zonder geld maar wel met voegen in je huis want laten we eerlijk zijn: nog geen jaar na aankoop van je huis de onderwaarde opeten is geen optie. Mijn vrouw en ik spraken al van een persoonlijk faillissement, de gang naar schuldsanering zagen we niet zitten maar als dat de enige oplossing zou zijn dan moest dat maar. In die periode begon het gelazer met de hypotheekverstrekker. Maand in maand uit namen we contact op met de bank om telkens weer uit te leggen waarom we niet konden betalen want het was geen onwil maar onkunde. Gelukkig vond mijn vrouw een nieuwe baan waar zij een nul-uren contract kreeg, na twee jaar werkt zij nog steeds met eenzelfde contract tegen een salaris dat gelijk staat aan haar vroegere WW uitkering. We hebben het huis niet op hoeven eten en redden het maar net om de maand te overbruggen maar het is te doen. Ik zou er niet aan moeten denken als zij nu haar baan zou verliezen want opnieuw werkloos worden en WW over haar huidige salaris krijgen zou voor meer problemen zorgen dan destijds.

Iedereen kan werkloos worden. Iedereen kan nare gevolgen ervaren van de crisis. Ik weet zeker dat wij niet de enige mensen in Nederland, en al helemaal niet op de wereld, zijn die in de problemen zijn gekomen door werkloos te worden. Nog dagelijks hoor je de gevolgen van bezuinigingen, de economische situatie en allerlei ‘dumpingen van al het trouwe en vaste personeel’. En wat vinden die grote bedrijven het allemaal zo zielig en oh oh oh wat kunnen ze nou doen. ‘Het spijt ons. Wij moeten de kosten zo laag mogelijk houden en hierdoor is het niet verstandig om mensen in dienst te hebben die alleen maar uit hun neus zitten te eten. Vandaar dit besluit om 5000 mensen te ontslaan’, aldus woordvoerder van een multinationale onderneming. En wat zie je dan? Diezelfde woordvoerder rijdt weg met een gloednieuwe glimmende BMW én met een peuk in zijn hand. Lachend, gierend en brullend weg naar zijn luxe villa. Een villa met meer dan alleen maar voegen.

Is de economische situatie écht het probleem, of zoeken de bedrijven naar een reden om hordes mensen te ontslaan zodat ze dan goedkopere producten kunnen aanbieden en zo een sterkere concurrentiepositie kunnen bemachtigen?

Bron: Critics

 

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Karabulut neemt initiatief om werken zonder loon te stoppen

SP-Kamerlid Sadet Karabulut dient een initiatiefwet in om werken zonder loon te stoppen. Steeds

Initiatiefwet werken zonder loon

Sadet Karabulut

vaker worden werkzoekenden ingezet om te werken zonder dat ze daarvoor loon ontvangen. ‘Werken zonder loon kost banen, leidt ertoe dat steeds meer mensen ver onder het minimumloon moeten werken zonder dat ze pensioen opbouwen en creëert oneerlijke concurrentie. Dit is een kwalijke ontwikkeling die het principe van eerlijk loon voor eerlijk werk ondermijnt. Met deze wet willen we daar een einde aan maken.’

Door de invoering van de Participatiewet hebben gemeenten meer mogelijkheden gekregen om onbetaalde krachten aan het werk te zetten. De initiatiefwet van de SP regelt dat gemeenten moeten toetsen of bij werkzaamheden van bijstandsgerechtigden betaalde banen verloren gaan. Karabulut: ‘Op dit moment moeten  bijstandsgerechtigden in veel gevallen werkzaamheden verrichten die voorheen werden gedaan door iemand die voor dit werk een normaal salaris kreeg. Soms maken gemeenten winst over de rug van bijstandsgerechtigden. Dat wordt met een verdringingstoets tegengegaan.’

Volgens de SP zijn werkzoekenden  bij het vinden van een baan veel meer gebaat bij individuele begeleiding en scholingsmogelijkheden. ‘Repressie en gratis laten werken is niet het recept voor bestrijding van werkloosheid. De menselijke maat en investeren in echte banen zijn de juiste medicijnen.’

Karabulut verwacht dat een meerderheid van de Tweede Kamer het wetsvoorstel steunt. ‘Alle partijen in de Tweede Kamer zijn tegen verdringing. In 2013 is er zelfs een motie aangenomen die staatssecretaris Klijnsma vraagt om maatregelen tegen verdringing te nemen. Deze maatregelen zijn tot op heden uitgebleven. Met dit initiatief geven we alsnog uitvoering aan de wens van een meerderheid van de Kamer.’

Kijk voor meer informatie op de actiesite Stop werken zonder loon.

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Wethouder Struijvenberg: Meer openheid over prijs re-integratietrajecten Rotterdam

De gemeente Rotterdam maakt facturen van het Rotterdamse re-integratiebedrijf SDW openbaar. Dat meldt wethouder Maarten Struijvenberg in een interview dat we met hem hadden voor ons dossier Sociale Dienst. De gemeente doet dat naar aanleiding van een informatieverzoek van de Rotterdamse bijstandsgerechtigde Pieter Wondergem, die graag wilde weten wat zijn re-integratietraject heeft gekost.

Pieter Wondergem prikte 15 weken papier in het kader van een WerkLoont-traject bij het Rotterdamse re-integratiebedrijf SDW. Wondergem is kritisch over de toegevoegde waarde van dit traject voor zijn kansen op de arbeidsmarkt en diende een informatieverzoek in naar de kosten van het traject. Hij wil graag weten hoeveel geld de gemeente aan het re-integratiebedrijf heeft betaald.

Concurrentiegevoelige informatie

In eerste instantie wilde de gemeente Rotterdam geen openheid van zaken geven omdat het ‘concurrentiegevoelige’ informatie zou betreffen. Die openheid komt er nu alsnog, zij het deels. Wethouder Struijvenberg: ‘De totaalbedragen van de facturen gaan we openbaar maken. De rest niet. Dat is concurrentiegevoelige informatie.’ De gemeente zei vorige maand tijdens een zitting over het informatieverzoek geen openheid van zaken te willen gegeven omdat er sprake is van een ‘financiële constructie.’

We vragen aan de wethouder wat daarmee wordt bedoeld. Struijvenberg ontkent dat er sprake is van een oneigenlijke constructie: ‘Er is niks geheimzinnigs aan de hand. Dit is gewoon één van de afspraken die we met SDW hebben.’

We bellen met Ton Rhijnsburger, de advocaat van Pieter Wondergem. Hij heeft het informatieverzoek samen met Pieter ingediend. Wat vindt hij ervan dat er nu gedeeltelijke openheid van zaken komt over de kosten?

‘Een beetje openbaar bestaat niet. We hebben een informatieverzoek ingediend en willen nu ook alle informatie over de kosten boven tafel. We willen specifiek weten hoeveel geld er is besteed aan het traject van mijn cliënt Pieter Wondergem.’

Of daar duidelijkheid over komt, zal later blijken. In onze uitzending van zondag meer over het verhaal van Pieter en een uitgebreide reactie van wethouder Struijvenberg.

Bron: De Monitor

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Vertrouwensexperiment Tilburg

Gepubliceerd op

penguins_at_the_beach_by_snowball_kissesWat?

Wat gebeurt er als je mensen in de bijstand vrijstelt van verplichtingen? Dus geen arbeids- en re-integratieverplichtingen, niet verplicht solliciteren? Wat gebeurt er als je bijverdiensten mag houden als je wel even betaald werk kunt krijgen? Wat gebeurt er als je ondersteund wordt op je eigen pad? Gaan mensen zelf hun weg naar duurzaam (betaald) werk vinden? Zetten mensen zich in voor maatschappelijk gewaardeerd werk? Wat gebeurt er als je mensen (meer) vertrouwen geeft? Boeiende vragen? Tilburg gaat op expeditie naar de antwoorden.

Van wantrouwen naar vertrouwen

Tilburg wil bewoners meer vrijheid en verantwoordelijkheid geven om op een eigen, constructieve manier ‎om te gaan met de bijstand die ze nodig hebben, door in eerste instantie uit te gaan van ‎vertrouwen. Tilburg wil dat bewoners bijstand gaan ervaren als werkelijke ‘bij-stand’. Dus bijstand als een actief recht op bestaanszekerheid om van daaruit ‎zelf te de toekomst in eigen hand te nemen. Dit omdat we verwachten dat burgers zo ‎makkelijker, eerder en duurzamer tot ‘participatie’ komen.

one size maatwerkDat is nodig omdat we alle talenten ‎van mensen van waarde achten en nodig hebben; niet alleen voor betaald werk, maar ook voor ‎andere inzet met maatschappelijke waarde. Zeker omdat er onvoldoende betaalde banen zijn; ‎ook in de toekomst. Het experiment draagt bij aan een herdefiniëring en herwaardering van de ‎factor ‘werk’, aan een nieuwe vorm van wederkerigheid, burgerschap en aan sociale en ‎economische zelfstandigheid van burgers.

Dát zijn in een notendop de gedachten achter het Vertrouwensexperiment. Je geeft mensen vertrouwen en ‎ondersteunt ze bij hun eigen pad. Een manier die we bij ‎zorg en welzijn, in onze eigen Toegang, al ruimschoots toepassen. Zou dat eigenlijk niet veel ‎beter

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Juristen in de bijstand dagen Almere om voorwaarden uitkering

Drie Almeerse bijstandsgerechtigden zijn naar de rechter gestapt. De drie juristen zijn ontevreden over de voorwaarden waaronder verplicht moet worden gewerkt om bijstand te ontvangen.

Eerste keer

Het is een unicum: voor zover bekend is dit de eerste keer dat bijstandsgerechtigden een rechtszaak aanspannen over de voorwaarden waaronder verplicht moet worden gewerkt. De drie vrouwen, allen jurist, ontvingen tot november 2014 een bijstandsuitkering.

Daarna werden ze geselecteerd voor een talentenprogramma van de gemeente dat erop gericht is hoogopgeleiden een kans te geven op de arbeidsmarkt. Ze werden bij de gemeente Almere gedetacheerd via het bureau JS Consultancy, een adviesbureau gericht op de overheid.

De drie kregen een contract van drie plus negen maanden, waarbij ze de eerste drie maanden 1.600 euro bruto en daarna 2.100 bruto zouden verdienen, fors beneden het gangbare salaris voor die functie, aldus de vrouwen. Ook vonden zij dat de eerste drie maanden een ‘verkapte proeftijd’ waren.

Het contract bevatte in eerste instantie ook een concurrentiebeding, dat stelde dat ze na afloop een jaar lang niet bij de gemeente Almere mochten werken. Dat beding werd uiteindelijk geschrapt, maar op de rest van de punten kregen de vrouwen niet hun zin. Het contract moest ondertekend worden om niet gekort te worden op hun uitkering.

Intimidatie

De drie stelden intern herhaaldelijk vragen over het salaris en de arbeidsvoorwaarden. Hun contract werd na de eerste drie maanden beëindigd, nadat zij een advocaat in de arm hadden genomen. Redenen daarvoor waren ‘diverse voorvallen’, waaronder ‘intimiderend gedrag’, aldus de gemeente.

De vrouwen zelf vinden dat ze zijn ‘weggepest’: ‘voor de gemeente is het lekker makkelijk zo: hoogopgeleide, goedkope mensen die ze tijdelijk kunnen gebruiken om de achterstanden op een afdeling weg te werken,’ zegt Yüksel.

Twee van de drie vrouwen denken niet meer op hun werkplek in het gemeentehuis van Almere terug te kunnen keren en eisen een schadevergoeding. De derde, Mangal, wil haar baan wel terug en eist excuses. De gemeente Almere reageert niet zolang de zaak nog bij de rechter is.

Bron: Elsevier

De dames geven ook uitgebreid juridische informatie op hun website: www.almerekanbeter.nl

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Wethouder Struijvenberg: ‘Als je in de bijstand zit, is iedere baan een goede baan’

We gaan voor ons dossier Sociale Dienst op bezoek bij de wethouder in Rotterdam die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de tegenprestatie en het re-integratietraject WerkLoont, Maarten Struijvenberg. We leggen de verhalen van onze tipgevers aan Struijvenberg voor. Snapt hij dat zij niet zien hoe papier prikken hen aan aan nieuwe baan moet helpen en gedemotiveerd raken?

Struijvenberg reageert: ‘Als je voorheen een goed beroep had en het lukt je niet, ondanks alle inspanningen, om weer in dat beroep terecht te komen, dan is het goed je te realiseren: Iedere baan is nu een goede baan, als je eenmaal een bijstandsaanvraag hebt ingediend.’

Bent u het eens met Maarten Struijvenberg of juist niet? Tipde redactie!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Gemeente: Verdienmodel tegenprestatie moet geheim blijven

Er zijn nieuwe ontwikkelingen rondom Pieter Wondergem. We volgen de 60-jarige bijstandsgerechtigde voor ons dossier Sociale Dienst. Pieter stond in een speciale hoorzitting tegenover de gemeente Rotterdam. Zijn doel is openheid van zaken te krijgen over de kosten van de verplichte tegenprestatie. Pieter moest 15 weken papier prikken om zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Maar door zo’n tegenprestatie krijgt hij geen nieuwe baan, vertelde Pieter toen wij hem eerder spraken in Rotterdam.

Pieter en zijn advocaat Ton Rhijnsburger willen weten hoeveel geld de gemeente heeft betaald aan reïntegratiebedrijf SDW, waar Pieter zijn tegenprestatie heeft gedaan. Ze vroegen de facturen van SDW op, maar de gemeente weigert om die te laten inzien.

Verdienmodel

Pieter blijft aandringen op openbaring van het bedrag dat zijn tegenprestatie heeft gekost. Maar de Gemeente Rotterdam blijft openheid van zaken weigeren. En dat leidde tot een soms fel debat tijdens de behandeling van het bezwaar. De gemeente zegt dat door bekendmaking van de facturen het ‘verdienmodel’ van SDW bekend wordt. De zogenoemde ‘financieringsconstructie’ van SDW moet geheim blijven, stelt de gemeente.

‘Deze zaak stinkt’

De voorzitter van de Algemene Bezwaarschriften Commissie vroeg zich tijdens de zitting hardop af of ‘geheimzinnigheid’ door de gemeente over SDW wel op zijn plaats is. Pieter en zijn advocaat gingen zelfs een stap verder: Volgens hen zijn er warme banden tussen het reïntegratiebedrijf en ambtenaren van de gemeente Rotterdam. ‘Deze zaak stinkt,’ zei Pieter na afloop tegen Teun.

De heer Visser, bestuurlijk ambtenaar van de gemeente Rotterdam, bestrijdt de verdenkingen. ‘Er is geen sprake van belangenverstrengeling tussen SDW en de Gemeente,’ verzekerde hij de voorzitter van de Bezwaarcommissie. Over enkele weken brengt de bezwaarcommissie een advies uit over de zaak. De Monitor houd je op de hoogte van de afloop.

Heb je tips over tegenprestaties en het kostenplaatje dat daarmee gemoeid is? Tip de redactie van de Monitor!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Pietertje Prik

Zihni Özdil

Het is de taak van een columnist om de maatschappij kritisch door te lichten. In alle bescheidenheid probeer ik dat ook. Smaken verschillen, maar als lezer houd ik er ook niet van om columns te lezen die alleen maar over koetjes en kalfjes gaan. Bovendien geven de ontwikkelingen in onze stad mij regelmatig genoeg zorg om in een ‘harde’ column te gieten. Maar tegelijkertijd moet kritiek geen doel op zichzelf worden.
Want soms zie ik positieve dingen waar ik als Rotterdammer trots op ben. Zo bezocht ik onlangs een bijeenkomst in de Pauluskerk. Bijstandsgerechtigden waren daar bij elkaar om te praten over de gevolgen van de druk die ze steeds meer opgelegd krijgen van beleidsmakers die ‘elke vorm van privacy of menswaardigheid overboord hebben gegooid’ in hoe ze deze mensen behandelen.

Ik sprak met Pieter Wondergem. Hij voldoet niet aan het stereotype beeld van ‘de bijstandstrekker’. Pieter is een hoogopgeleide man met een redelijk kakkerig accent die dertig jaar lang ondernemer is geweest. Omdat hij met zijn 60-jarige leeftijd niet meer aan de bak komt zit hij sinds een paar maanden noodgedwongen in de bijstand.
Pieter is boos op de verdringing die hij heeft moeten begaan als bijstandsgerechtigde. Hij moest vuilnis prikken en administratief werk doen als ‘tegenprestatie’ en kreeg dus geen salaris zoals de mensen die dat voor hun beroep doen. Het Rotterdamse beleid drukt zo kunstmatig de lonen en zorgt voor meer werkloosheid. Ook legt Pieter – hij noemt zichzelf nu Pietje Prik – uit hoe Rotterdamse ambtenaren bijstandsgerechtigden bij voorbaat als tuig behandelen: „Het uitgangspunt is wantrouwen, niet menselijkheid”, roept hij kwaad.

„Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Het gaf mij hoop en trots dat niemand in de Pauluskerk ‘hun’ – asielzoekers, ‘allochtonen’ of moslims – de schuld gaf van hun problemen. Dat soort onzin hoor ik wel volop bij Rotterdammers uit de middenklasse. Ik vroeg Pieter hoe hij vroeger als ondernemer dacht over de bijstand. Hij antwoordde beleefd doch eerlijk: „Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Zinnige woorden van deze Rotterdammer. In onze arbeidersstad moeten we eens stoppen met clichédenken en weer solidair zijn met elkaar. Zo werden we lang geleden sterk, voor we onszelf door politici lieten aanpraten dat het allemaal ‘hullie schuld’ is. Zoals de Rotterdammer Desiderius Erasmus ooit zei: „Het volk sticht en kweekt de steden, de dwaasheid der vorsten verwoest ze weer.”

Niemand gaf asielzoekers, allochtonen of moslims de schuld van hun problemen

Auteur: Zihni Özdil,  is maatschappijhistoricus. Hij schrijft afwisselend op deze plek met journaliste Mirjam de Winter.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van vrijdag 25 september op pagina 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page