Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Columns

Lees de gedachtegangen van anderen rondom de huidige werking van de bijstand.

De SVB wenst u een fijne reis!

Een AOW-er die aanvullend bijstand (AIO)  ontvangt mag maximaal 13 weken in het buitenland verblijven. Dat kan problemen geven als de SVB voor vertrek al een besluit neemt om de AIO-aanvulling te beëindigen.

Een weduwe van 80 jaar oud ontving € 280,- AOW en daarnaast een aanvulling op grond van de AIO van € 670,- per maand. In 2012 meldde zij vooraf aan de SVB dat zij naar haar land van herkomst zal reizen. Op 5 juli 2012 schreef de SVB de weduwe dat wegens het vertrek op 14 juli haar recht op de AIO aanvulling op 14 oktober 2012 zal eindigen. De weduwe vertrok en kwam op 21 oktober 2012 terug. De SVB had de aanvulling al gestopt zodat de weduwe op dat moment alleen nog AOW ontving. De weduwe vergat om de aanvulling direct opnieuw aan te vragen. Haar kinderen kwamen hier achter, omdat er betalingsachterstanden ontstonden  en namen op 4 januari 2013 contact op met de SVB. De AIO aanvulling werd vervolgens opnieuw aangevraagd, maar vanaf 14 oktober 2012 tot en met 4 januari 2013 ontvangt de weduwe alleen AOW. De SVB weigert om met terugwerkende kracht de AIO aanvulling te herstellen.

In de uitspraak van 3 november 2015 (ECLI:NL:CRVB:2015:3838) oordeelt de Centrale Raad dat de brief van 5 juli 2012 een besluit is. De weduwe had daar dus bezwaar tegen moeten maken om de stopzetting van de AIO aanvulling te voorkomen. De Centrale Raad toont daarmee geen begrip voor het feit dat mensen aan andere dingen denken als ze hun koffers aan het pakken zijn dan op tijd bezwaar te maken. Bovendien wist de SVB dat de weduwe langer weg zou blijven dan de bezwaartermijn van 6 weken die haar nu tegen wordt geworpen. Het zou op deze manier overigens  geen  verschil  hebben gemaakt als de weduwe al  na 8 weken  was teruggekeerd en zich vervolgens ook pas op 4 januari weer bij de SVB had gemeld.

Bovendien vond de Centrale Raad ook dat de SVB in het geval van een 80 jarige weduwe niet hoefde af te wijken van de hoofdregel dat een AIO aanvulling niet met terugwerkende kracht wordt verleend. Kennelijk had de weduwe met behulp van medische verklaringen aan moeten tonen dat ze zo ernstig verward was dat ze niet eerder in staat was om zich eerder bij de SVB te melden. Dat na ruim 2 maanden uiteindelijk de kinderen contact opnemen met de SVB en ook schrijven dat hun moeder een slechte gezondheid heeft en de post weggooit is blijkbaar niet genoeg. De kinderen vragen de SVB daarbij nog vriendelijk om begrip en om de vermindering van het pensioen te herstellen, maar daar is bij de SVB  geen ruimte voor.

Achteraf blijkt overigens dat de aannames die in de brief van 5 juli 2012 stonden niet juist waren. De weduwe was op 8 juli in plaats van op 14 juli vertrokken en uiteindelijk op 21 oktober teruggekeerd. Derhalve zou zij over de periode vanaf 8 tot 21 oktober 2012 geen recht op de AIO aanvulling hebben gehad, omdat zij in die periode langer dan 13 weken in het buitenland heeft verbleven. Dat staat zo in de wet en daar kan de SVB ook weinig aan doen. De Centrale Raad zag echter zelfs hierin geen reden om anders te oordelen.

Deze zaak toont aan dat je vooraf niet kunt beoordelen of iemand te lang in het buitenland verblijft. Dat zou je achteraf moeten doen. De werkwijze van de SVB in deze zaak is vragen om problemen terwijl het bij de AIO aanvulling om oudere mensen gaat waarvan je niet kunt verwachten dat ze een baan gaan zoeken om aan geld te komen.

Het is klantvriendelijker als de SVB achteraf bij bijstandsgerechtigde ouderen informeert hoe lang ze zijn weggeweest en indien nodig vervolgens een deel van de uitkering terugvordert in plaats van dat men voor het vertrek al een beëindigingsbesluit neemt. Die werkwijze zal voor de SVB waarschijnlijk intensiever zijn dan vooraf een brief sturen, maar dat moet dan maar. Aan de zorg van de SVB zijn immers nu juist oudere mensen toevertrouwd.

Dit artikel is een bijdrage van Mark Hüsen, advocaak bij het Advokatenkollektief Rotterdam.

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Kiespijn of niet: Huisbezoek gaat voor

Mark Hüsen, bijstand advocaat.

Mark Hüsen

Een Rotterdamse bijstandsgerechtigde moet bij de dienst W&I langskomen in het kader van een rechtmatigheidsonderzoek. De bijstandsgerechtigde verschijnt op de afspraak en overhandigt de gegevens waarom de dienst W&I gevraagd had.

De medewerker van de dienst W&I vindt die gegevens echter onvoldoende, schort de bijstand op en maakt drie dagen later weer een afspraak om 11:00 uur in de ochtend. De bijstandsgerechtigde verschijnt opnieuw. Het is vrijdag, de bijstandsgerechtigde heeft last van hevige kiespijn en heeft daarom na het gesprek om 12:30 uur een afspraak bij de tandarts. Desondanks willen de medewerkers van de dienst W&I direct na afloop van het gesprek een huisbezoek afleggen. De tandarts zat weliswaar in de buurt van het kantoor van de dienst W&I waar het gesprek plaatsvond, maar voor het huisbezoek had de uitkeringsgerechtigde eerst weer naar de andere kant van de stad moeten gaan.  De bijstandsgerechtigde kan door de kiespijn op dat moment aan dat verzoek geen gehoor geven. Vervolgens trekt de dienst W&I de bijstand per die dag in, omdat het recht op bijstand niet is vast te stellen doordat de uitkeringsgerechtigde niet heeft meegewerkt aan het huisbezoek.

In bezwaar overlegt de bijstandsgerechtigde een declaratie van de tandarts en een betaalbewijs. Hierop staat te lezen dat er op die vrijdag een wortelkanaalbehandeling is verricht en dat de uitkeringsgerechtigde op diezelfde dag om 15:16 uur heeft betaald. Ook had te tandarts na afloop van de behandeling nog Ibuprofen voorgeschreven.

Intussen had de bijstandsgerechtigde ook een nieuwe aanvraag ingediend en tweeëneenhalve maand later is de bijstand hersteld, maar niet met terugwerkende kracht.

Desondanks verklaart de gemeente Rotterdam het bezwaar ongegrond. De gemeente vond dat er geen sprake was van een situatie waarin op die dag een huisbezoek niet mogelijk was en overweegt dat er geen afsprakenkaart is overgelegd waaruit blijkt dat de afspraak daadwerkelijk om 12:30 uur was en dat er bovendien pas om 15:16 uur is betaald.

De gemeente Rotterdam gaat daarmee wel erg kort door de bocht. Dat je op de laatste werkdag voor het weekend barst van de kiespijn maakt blijkbaar niet uit. Een huisbezoek gaat voor. Het gat in de kies van de klant in kwestie is intussen gedicht, maar het gat in de uitkering helaas nog niet.

Column geschreven door Mark Hüsen.

Mark Hüsen is advocaat bij het AdvokatenKollektief Rotterdam en beschrijft in zijn columns de verbijsterende verhalen welke hij meemaakt in zijn functie als sociaal advocaat.

Lees meer over het Rotterdamse beleid en hoe de medewerkers wordt geleerd om niet te helpen!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Pietertje Prik

Zihni Özdil

Het is de taak van een columnist om de maatschappij kritisch door te lichten. In alle bescheidenheid probeer ik dat ook. Smaken verschillen, maar als lezer houd ik er ook niet van om columns te lezen die alleen maar over koetjes en kalfjes gaan. Bovendien geven de ontwikkelingen in onze stad mij regelmatig genoeg zorg om in een ‘harde’ column te gieten. Maar tegelijkertijd moet kritiek geen doel op zichzelf worden.
Want soms zie ik positieve dingen waar ik als Rotterdammer trots op ben. Zo bezocht ik onlangs een bijeenkomst in de Pauluskerk. Bijstandsgerechtigden waren daar bij elkaar om te praten over de gevolgen van de druk die ze steeds meer opgelegd krijgen van beleidsmakers die ‘elke vorm van privacy of menswaardigheid overboord hebben gegooid’ in hoe ze deze mensen behandelen.

Ik sprak met Pieter Wondergem. Hij voldoet niet aan het stereotype beeld van ‘de bijstandstrekker’. Pieter is een hoogopgeleide man met een redelijk kakkerig accent die dertig jaar lang ondernemer is geweest. Omdat hij met zijn 60-jarige leeftijd niet meer aan de bak komt zit hij sinds een paar maanden noodgedwongen in de bijstand.
Pieter is boos op de verdringing die hij heeft moeten begaan als bijstandsgerechtigde. Hij moest vuilnis prikken en administratief werk doen als ‘tegenprestatie’ en kreeg dus geen salaris zoals de mensen die dat voor hun beroep doen. Het Rotterdamse beleid drukt zo kunstmatig de lonen en zorgt voor meer werkloosheid. Ook legt Pieter – hij noemt zichzelf nu Pietje Prik – uit hoe Rotterdamse ambtenaren bijstandsgerechtigden bij voorbaat als tuig behandelen: „Het uitgangspunt is wantrouwen, niet menselijkheid”, roept hij kwaad.

„Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Het gaf mij hoop en trots dat niemand in de Pauluskerk ‘hun’ – asielzoekers, ‘allochtonen’ of moslims – de schuld gaf van hun problemen. Dat soort onzin hoor ik wel volop bij Rotterdammers uit de middenklasse. Ik vroeg Pieter hoe hij vroeger als ondernemer dacht over de bijstand. Hij antwoordde beleefd doch eerlijk: „Ik dacht er in clichés over. Nu weet ik beter.”

Zinnige woorden van deze Rotterdammer. In onze arbeidersstad moeten we eens stoppen met clichédenken en weer solidair zijn met elkaar. Zo werden we lang geleden sterk, voor we onszelf door politici lieten aanpraten dat het allemaal ‘hullie schuld’ is. Zoals de Rotterdammer Desiderius Erasmus ooit zei: „Het volk sticht en kweekt de steden, de dwaasheid der vorsten verwoest ze weer.”

Niemand gaf asielzoekers, allochtonen of moslims de schuld van hun problemen

Auteur: Zihni Özdil,  is maatschappijhistoricus. Hij schrijft afwisselend op deze plek met journaliste Mirjam de Winter.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van vrijdag 25 september op pagina 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

De baan als afgod

de baan als afgod

© uwkeuze.net

Bij ons in Barendrecht mogen ontvangers van een bijstandsuitkering hun ‘maatschappelijke tegenprestatie’ ook verrichten in de vorm van vrijwilligerswerk bij een kerkelijke gemeenschap. En zo kwam het dat ik als predikant van de oudste kerk van Barendrecht mij verdiepte in wat er op het gebied van bijstand aan de hand is. En zo kwam ik er achter dat, hoewel Rotterdam en Barendrecht aan elkaar grenzen, er een grote kloof is tussen de manier waarop deze gemeenten omgaan met hun bijstanders. De situatie in Rotterdam is verbijsterend. De voorbeelden daarvan zijn op deze website te vinden. Hoe kan dat toch? Wat zit er achter? Ik denk dat het te maken heeft met de verafgoding van het hebben van een baan.

Naar het besef van de Bijbel is er maar één God. Er is er maar één die de titel God waard is. Tegelijkertijd is de Bijbel wel zo realistisch om te erkennen dat mensen door vele andere machten worden bekoord. Er zijn naat de ene God vele goden. Zo is er de god van de welvaart. De god van het geweld. De god van de vruchtbaarheid. Velen buigen in aanbidding hun knieën voor hen, geven zich helemaal aan hen over.

Afgoden worden ze genoemd. Ze houden een mens in zijn greep, gevangen, bezet. Wispelturig zijn ze, dat kenmerkt deze afgoden ook. Je weet nooit wat je aan ze hebt. Samen staan ze tegenover de bevrijdende en betrouwbare God. Je hebt soms met die God te doen, alleen tegenover al die invloedrijke afgoden.

Nu leven wij in een wereld waarin God ver weg is. Hij is niet meer dan een stipje in de achteruitkijkspiegel van onze tijd. Maar of met Hem de afgoden ook verdwenen? Ik denk het niet. Eén van onze afgoden is ‘de baan’. Ga maar na. Het doen van betaald werk wordt aanbeden. En er wordt heel wat aan opgeofferd, tot gezondheid en gezinsgeluk aan toe. Heb je een baan, dan tel je mee. Heb je geen baan, dan tel je niet mee. Wie betaald werk doet, is meer dan wie geen betaald werk doet. Na ziekte – gezondheid is ook zo’n afgod – is het verliezen van je baan wel de grootste ramp die je kan overkomen.

De afgod Betaald Werk is net zoals al die andere afgoden wispelturig. Zomaar kan deze afgod je in de steek laten. En of je hem al vele tientallen jaren Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Ons systeem is hufterig

Bron: Joop.nl

Het is niet toevallig dat Mark Rutte, de baas van ons systeem, begon met het woord hufterig en het is ook geen toeval dat hij dit woord in verband bracht met uitkeringsgerechtigden. Uitkeringsgerechtigden zijn in ons systeem, waarin betaald werk de sleutel vormt, de paria’s, de hufters. Labbekakken. En het kan in dit neoliberale tijdperk nog gewoon gezegd worden ook. Daarna riep diezelfde Rutte op tot een debat in de Tweede Kamer, een debat over het moraal van dit kabinet, van de politiek, van onze samenleving.

De moraal van een neoliberaal systeem is eigenlijk heel simpel; eigenbelang eerst, het ego eerst. Ik kom op voor mezelf, want niemand anders zal dat doen. En dit is niet een moraal die toevallig is ingesleten, nee, die is heel simpel door een systeem geschapen dat geld, materie en economie in zo’n beetje alle leefgebieden op de allereerste plaats zet. Het is ook alleen in dit economisch kader dat Rutte zijn moraal definieert. Een hufter is in zijn vocabulaire iemand die niet zijn stinkende best doet om mee te komen in dit economisch systeem.

In dit systeem is geen plek voor medemenselijkheid, voor kwetsbaarheid, voor compassie, voor solidariteit. Het systeem gaat om macht, waarbij menselijke waarden ondergronds zijn gegaan, zoals vroeger het verzet tegen de onderdrukker die van buiten kwam. Nu komt de onderdrukking van binnenuit, vanuit ons eigen systeem en we staan het als makke lammetjes toe. In slaap gesust door de materiële welvaart die we hebben en sluiten onze ogen voor de slachtoffers, de vluchtelingen, die om wat voor reden dan ook aan ons fort kloppen. Het enige waar het dit systeem en zijn vertegenwoordigers Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Het basisinkomen als richtlijn voor een betere sociale zekerheid

Met de vrije-inloopbijstand wordt de eerste steen van een simpeler, eerlijker en transparanter sociaal stelsel gelegd

Momenteel staan 47 gemeenten klaar voor een zogenaamd experiment met ‘het basisinkomen’. Deze experimenten gaan sowieso succesvol worden, omdat het huidige beleid voor de bijstand duur is in de uitvoering en het niemand aan het werk helpt, en daar zo mooi op bezuinigd kan worden. Dat daarmee de menselijke waardigheid hersteld wordt zal als een aardige bijvangst worden beschouwd.

Een veelgehoorde kritiek is dat deze experimenten feitelijk helemaal niet gaan over het basisinkomen, maar over een andere vormgeving van de bijstand. En dat klopt. De experimenten worden gehouden met een selecte groep bijstandsgerechtigden, die één uniforme bijstandsuitkering krijgen, zonder dat hierbij het gebruikelijke circus aan controles, prikkelmaatregelen, boetes, werk- en re-integratietrajecten op ze wordt losgelaten. Daarbij krijgen ze het recht om (eventueel beperkt) bij te verdienen. Een enorm verschil met nu.

Afscheid van de waanzin

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Toespraak Harry Westerink: Onze tegenprestatie is verzet!

Onze tegenprestatie is verzet!

Ik ben lid van de organisatie Doorbraak en ga namens Doorbraak een praatje houden. Ik sta hier om voor ons allemaal bestaanszekerheid en een leefbaar inkomen te eisen. Voor iedereen, juist ook voor mensen die daarvan worden uitgesloten of dreigen te worden uitgesloten. Ik sta hier om te eisen dat we voor elk soort werk dat we doen, minstens het minimumloon krijgen, en ook een arbeidscontract, arbeidsrechten, goede arbeidsomstandigheden, en vooral respect. Respect voor arbeiders, met en zonder betaald werk. En ik sta hier vooral om kritiek te leveren op het verplichte onbetaalde werk dat uitkeringsgerechtigden vandaag de dag steeds meer moeten doen.

Zo hoort het te zijn: óf je hebt een baan en dan krijg je een fatsoenlijk loon. Óf je hebt geen baan en dan heb je recht op een uitkering. Maar gemeenten dwingen ons nu om te werken zonder loon. Onder het mom van Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Fraude? Gemeente Eindhoven neemt autistische man met PTSS uitkering af

De Gemeente Eindhoven heeft de uitkering stopgezet van een autistische inwoner welke ook nog eens in extreme mate lijdt aan PTSS—met alle rampzalige gevolgen van dien. De reden: een ongefundeerde beschuldiging van uitkeringsfraude.

Jeroen van Baardwijk onterecht veroordeeld voor fraudeDe man in kwestie, de 48-jarige Jeroen van Baardwijk (foto), ontving sinds 2011 een uitkering op grond van de Wet Werk en Bijstand (sinds 1 januari 2015 de Participatiewet). Op 20 juli 2015 ontving hij een brief van de Gemeente Eindhoven met het verzoek financiële informatie te verstrekken, in het kader van een (standaard) onderzoek naar zijn recht op een uitkering.  Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Het uitbuiten van mensen in de bijstand gaat maar door

jdreport.com

Nu de aanval aanval op mensen in de bijstand al een tijdje is begonnen. Richt PvdA staatssecretaris Jellejetta ( Jetta ) Klijnsma haar pijlen steeds meer op mensen van buitenlandse afkomst die in de bijstand zitten. Die moeten namelijk ”goed” Nederlands kunnen praten.

Kunnen ze dat niet dan worden ze met -20% gekort op hun bijstandsuitkering. Als ze na een half jaar nog niet ”goed” genoeg Nederlands kunnen praten, worden ze met nog eens -40% gekort. Deze VVD mentaliteit is duidelijk bij PvdA’er Klijnsma te merken.

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Participatiewet en dwangarbeid

PARTICIPATIEWET EN DWANGARBEIDDe burger raakt steeds verder in de verdrukking.

Sinds jaren is er een kaalslag aan de gang als het gaat om uitkeringsrechten. Met ingang van 1 januari 2015 heeft de overheid de zogeheten “Participatiewet” ingevoerd. De voorwaarden waaronder burgers aanspraak kunnen maken op het vangnet van een bijstandsuitkering zijn nog verder aangescherpt. Uitgangspunt is arbeid. Pas als het echt niet mogelijk is om inkomen te genereren op bijstandsniveau dan komt een recht op bijstand aan de orde.

Bij een aanvraag rust de bewijslast bovendien op de aanvrager om bijstand. Als de aanvrager niet kan aantonen dat het vangnet van de bijstand noodzakelijk is in zijn of haar geval, dan kan de aanvrager het vangnet vergeten.

 

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page