Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Bijstanders aan het woord

Bijstanders hebben bij ons de mogelijkheid hun verhaal te doen. Lees de verhalen van verschillende mensen tijdens deze periode.

En toen was je werkloos: geen geld, geen inkomen, geen eten, wat nu?

werkloosVroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken, zo ook mijn vrouw enkele jaren geleden. Ze werkte bij een intermediair van verzekeringen. Alles liep lekker tot het moment dat de reorganisatie aanbrak. Elke vaste kracht moest het veld ruimen, mijn vrouw dus ook. Met veel vijven en zessen WW aan kunnen vragen maar wegens haar korte arbeidsverleden zou zij ook maar een paar maanden WW krijgen.

Op zich beviel haar het thuiszitten wel maar de hoogte van haar uitkering viel tegen, de ene sollicitatie na de andere ging de deur uit. Even zoveel afwijzingen moest zij verwerken en ja, daar zit je dan in je pas gekochte huis. Slechts drie maanden kreeg zij haar WW uitkering en daarna zou het afgelopen zijn. Samen zijn we naar het UWV gegaan om eens te informeren of er, mogelijk, een vervolg uitkering bestaat. Eenmaal bij de plaatselijke vestiging van het UWV begint mijn vrouw haar verhaal: geen lang arbeidsverleden dus een korte periode recht op WW en de vraag waarvoor we daar zaten. “Een vervolg uitkering, hoe bedoelt u dat?”, vroeg de streng uitziende UWV mevrouw. Mijn vrouw vervolgt haar verhaal: “Ik vraag u of er een uitkering bestaat die de WW opvolgt. Ik heb een hypotheek te betalen”. Stom verbaasd zit de UWV mevrouw ons aan te kijken en vraagt hoe de hypotheek nu betaald wordt dan. “Mijn man werkt maar van zijn salaris kunnen we de vaste lasten niet dragen, laat staan eten”. Er van uitgaande dat ik meer verdien dan de bijstandsnorm zou mijn vrouw geen vervolg uitkering krijgen, nee we moesten ‘het huis maar opeten’ zo werd ons mede gedeeld.

Je huis opeten, het huis dat je net een jaar geleden gekocht hebt en te maken hebt met waarde vermindering maar van het UWV moet je je huis opeten. Ik heb geen idee hoe zij dat zien maar het enige dat gegeten kon worden wat met het huis te maken heeft zijn de voegen maar ik denk dat cement niet zo lekker op de maag ligt. Daar zit je dan zonder werk en zonder geld maar wel met voegen in je huis want laten we eerlijk zijn: nog geen jaar na aankoop van je huis de onderwaarde opeten is geen optie. Mijn vrouw en ik spraken al van een persoonlijk faillissement, de gang naar schuldsanering zagen we niet zitten maar als dat de enige oplossing zou zijn dan moest dat maar. In die periode begon het gelazer met de hypotheekverstrekker. Maand in maand uit namen we contact op met de bank om telkens weer uit te leggen waarom we niet konden betalen want het was geen onwil maar onkunde. Gelukkig vond mijn vrouw een nieuwe baan waar zij een nul-uren contract kreeg, na twee jaar werkt zij nog steeds met eenzelfde contract tegen een salaris dat gelijk staat aan haar vroegere WW uitkering. We hebben het huis niet op hoeven eten en redden het maar net om de maand te overbruggen maar het is te doen. Ik zou er niet aan moeten denken als zij nu haar baan zou verliezen want opnieuw werkloos worden en WW over haar huidige salaris krijgen zou voor meer problemen zorgen dan destijds.

Iedereen kan werkloos worden. Iedereen kan nare gevolgen ervaren van de crisis. Ik weet zeker dat wij niet de enige mensen in Nederland, en al helemaal niet op de wereld, zijn die in de problemen zijn gekomen door werkloos te worden. Nog dagelijks hoor je de gevolgen van bezuinigingen, de economische situatie en allerlei ‘dumpingen van al het trouwe en vaste personeel’. En wat vinden die grote bedrijven het allemaal zo zielig en oh oh oh wat kunnen ze nou doen. ‘Het spijt ons. Wij moeten de kosten zo laag mogelijk houden en hierdoor is het niet verstandig om mensen in dienst te hebben die alleen maar uit hun neus zitten te eten. Vandaar dit besluit om 5000 mensen te ontslaan’, aldus woordvoerder van een multinationale onderneming. En wat zie je dan? Diezelfde woordvoerder rijdt weg met een gloednieuwe glimmende BMW én met een peuk in zijn hand. Lachend, gierend en brullend weg naar zijn luxe villa. Een villa met meer dan alleen maar voegen.

Is de economische situatie écht het probleem, of zoeken de bedrijven naar een reden om hordes mensen te ontslaan zodat ze dan goedkopere producten kunnen aanbieden en zo een sterkere concurrentiepositie kunnen bemachtigen?

Bron: Critics

 

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rotterdam: Mensen Met Levensbedreigende Ziekten Moeten 20 Uur ‘Participeren’

De Rotterdamse Pia laat het er niet bij zitten en maakt er melding van dat zij ondanks haar levensbedreigende ziekte 20 uur moet ‘participeren’ samen met vele andere zieke mensen.

Regelmatig worden schrijnende gevallen openbaar, waar mensen door overheidsdienaren worden mishandeld en zich verschuilen achter een wet (in dit geval de Participatiewet) alsof zij daardoor hun handen in onschuld kunnen wassen. Onderstaand een voorbeeld van de minachting van Rotterdamse ambtenaren voor de (zieke) medemens!

Pia schrijft op Facebook:

“Afgelopen donderdag was ik toevallig thuis omdat mijn dakgoot schoongemaakt zou worden.
Er werd aangebeld en ik opende de deur. Het was dus niet de dakgotenman, maar een aangetekende brief van de gemeente Rotterdam die precies om 5 uur bezorgd diende te worden en alleen aan mij en niemand anders. Tja, hoe weet de volkomen onbekende postbode dat ik ik ben?
In de brief stond dat ik direct op een meeting moest komen voor een participatiebaan. Als ik niet kwam zou dat een sanctie zijn van misschien wel 100%.

Goed, ik ben boven de 60 jaar met een levensbedreigende ziekte, dus van mij kunnen ze niet veel meer verwachten, ook omdat ik al mantelzorger ben voor mijn ouders met hulp vraag.
Afijn, ik ga daar op dinsdag naar toe. Bij binnenkomst werd er gelijk een participatiecontract onder mijn neus geduwd, met de vraag of ik dit effe wilde tekenen. Ik kwam beslagen ten ijs en had alle papieren van de AWBZ en CIS indicatie bij mij, dus was het voor mij snel beslist.
Echter, voor de rest van de cliënten was dat niet het geval.
Sommigen liepen met een rollator en een ander had maar een half gezicht, geen schouder en arm. Met de rest was ook al veel mis.

Hier heb ik dus niet van kunnen slapen.
1. Hoe is het mogelijk dat cliënten van boven de 60 jaar met zulke grote handicaps, waaronder ook ik, nog worden opgeroepen om voor 20 uur te participeren?
2. Waar blijft onze vergoeding chronisch zieken en gehandicapte toeslag?
3. Waar blijft het mantelzorg compliment?
4. Waar blijft een tegemoetkoming in de reiskosten?

Voor ons stonden er heel wat regels waar we ons aan moeten houden, voor hun maar één.
In mijn geval zou ik in de middag een paar uur moeten rusten. Daar kom ik dus nu helemaal niet meer aan.
In die andere mensen hun geval weet ik het niet, maar kan ik het wel begrijpen.

Ook de brief sturen ze in onze vakantieperiode. Bij de gemeente Rotterdam hoef je dus dat niet aan te vragen als je in Nederland blijft. Verbeeld je, dat je bijvoorbeeld in Friesland zit, dan kan je de brief niet aanpakken en volgt er een sanctie. Ik vind het zo krom als het maar kan.”

Het is heel belangrijk de misdaden van de Nederlandse overheid tegen de burger in het kader van de Participatiewet te documenteren. Zoals met alle misdaden komt er een dag waarop verantwoording moet worden afgelegd. Waarvan akte.

Bron: De lange mars 15-08-2015

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Gemeente Smallingerland dwong dwangarbeidster al vier keer om ‘contract’ te tekenen

Dwangarbeid bij Caparis

Caparis

Dwangarbeidster Jolanda van Urk doet haar verhaal over de praktijk van de dwangarbeid in de Friese gemeente Smallingerland.

In april 2012 werd ik aangemeld door de gemeente Smallingerland om een verplicht “reïntegratie”-traject te volgen bij het WSW-bedrijf Caparis. Er werd mij in eerste instantie verteld dat het voor een aantal dagdelen per week zou zijn, hetgeen bij nader inzien 36 uur bleek te zijn. Nadat ik had aangegeven de zorg te hebben voor een minderjarig kind waarbij ADHD is vastgesteld en die de nodige zorg en aandacht nodig heeft, werden de uren teruggebracht naar 32 uur per week.

Ik kreeg in eerste instantie een overeenkomst voor drie maanden, die na die periode werd verlengd met nog 6 maanden. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Het Verdriet van Nederland of: “Dan ben je tenminste lekker bezig.”

Vandaag, na ruim twee mverdriet van Nederland "Ik, Hoegaatie, beschouwer, observator, ethicus, onafhankelijk denker en non-conformist, ben ongewild het bezit van de staat geworden. Dit valt mij zwaar, zoveel is zeker. Sterker nog, er zijn momenten dat ik denk dat ze mij eronder weten krijgen. Dan wil ik instorten, opgeven en de ganse dag wenen om het verlies van menselijkheid."aanden verstrikt zijnde in het door de Gemeente Rotterdam en haar werkbedrijven geschapen web, vele inspanningsafspraken en sollicitaties later, mocht ik dan uiteindelijk mijn eerste echte mens ontmoeten en hij bood mij zowaar zijn luisterende oor. Dit doet mij deugd! Hoewel dit mijn problemen niet oplost en mijn gewetensbezwaren niet temperen zal. Doch zijn geste deed mij goed, maar ik wil gewoon een (bij)baan!

Ruim tien jaar lang heb ik mijn hoofd als kunstenaar/zzp’er boven water weten te houden maar heden, ten tijden van zwaar financieel weer, speelt mijn aangeboren drang tot autonomie mij parten. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

De ontluisterende ervaring van een Haagse bijstandsgerechtigde met de reïntegratie-industrie (deel 1)

Respectloze ervaring gemeente Den Haag

Dit is mijn persoonlijke ervaringsverhaal over de bijstandspraktijk in Den Haag, waaronder ook dwangarbeid. Ik hoop dat ik daarmee andere bijstandsgerechtigden kan aanmoedigen om ook hun stem tegen het onrecht van het bijstandsbeleid te verheffen, onrecht dat ons terugwerpt naar de tijd van voor de verzorgingsstaat, een eeuw geleden. Hieronder het eerste deel van mijn verhaal. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Machtsmisbruik, onderdrukking en dwang, een reactie op het artikel van Pieter

Ha Pieter,

Dank voor het sturen van het artikel in Trouw. Inhoudelijk vind ik het een prima artikel. Het moet natuurlijk kort en bondig zijn en dat is het. Wat mij betreft had er nog wel iets meer nadruk mogen liggen op het feit dat het hier ook gaat om machtsmisbruik , pure onderdrukking, grove intimidatie en dwang!  Nog even en men moet zijn sofinummer op zijn arm schrijven!

Misschien is dat makkelijker voor de mensen bij werk loont die de opdracht van de gemeente Rotterdam in de praktijk moeten uitvoeren. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Dwangarbeid in Nederland sterk staaltje psychische terreur

Stopdebankiers

Langzaam maar zeker zie je met de toenemende schending van onze privacy, het deporteren van vluchtelingen met (vaak hier geboren) kind en al afvoeren naar de plek des onheils, huis-uitzettingen, een woekerende controle en politiestaat en inmiddels zelfs een toenemende mate aan staats repressie en dwangarbeid, ons land afglijden naar een staat waar de toenmalige Oost-Duitse Stasi alleen maar van kon dromen. Hieronder een STERK voorbeeld. Echt om te janken.. 

Vanaf 1991, met 17 jarige leeftijd, heb ik mijn eerste bijstanduitkering aanvraag gedaan, dit ging toendertijd via het voormalige Arbeidsburo. Ik ben toen meteen in fase 5 beland, dit stond voor onbemiddelbaar op de arbeidsmarkt, vanwege lichamelijke beperking. Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Drechtje spreekt…. een bijstandsuitkering: Big Brother is watching you!

Drechtje spreekt…. een bijstandsuitkering: Big Brother is watching you! (Foto: Drechtje uit Duivendrecht)

DUIVENDRECHT – Vandaag: Drechtje’s spreekuur op het plein. Mensen drentelen op het plein, doen boodschappen en bekenden staan met elkaar te keuvelen. Gezellig allemaal. Een mevrouw komt aarzelend naar Drechtje toe. Zij wil haar iets vertellen, maar eigenlijk onder vier ogen. Drechtje neemt haar apart en vraagt wat er aan de hand is.

Met stijgende verbazing hoort Drechtje het relaas van de vrouw aan. Zij ‘geniet’ een bijstandsuitkering en moet daarvoor elke zes maanden op het gemeentehuis van Ouder-Amstel op de afdeling Sociale Zaken met haar administratie en bankafschriften komen, om te laten beoordelen of zij nog steeds recht heeft op haar uitkering. Dat vindt zij geen probleem, dat is nu eenmaal protocol en zij heeft niets te verbergen.

 

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Moedeloos van WerkLeerBedrijf traject

Moedeloos van WerkLeerBedrijf traject

bbl040

Altijd heb ik netjes gewerkt maar door een vacaturestop op mijn werk, ben ik in de WW gekomen en omdat er geen banen zijn, zit ik helaas daarom nu in de bijstand. Ik had zelf nooit verwacht dat dit me ooit zou gebeuren.

In november 2014 begon ik met mijn eerste driemaandelijkse traject. Je moet dan 16 uur simpel productiewerk verrichten (hamertje tik, ezeltje prik) en 6 uur sollicitatietraining. Dit is geen vrije keuze, je moet verplicht werken op de werkplaats van het WerkLeerBedrijf. Zonder loon. Je hebt gewoon geen keuze. Voor mij is het totaal geen ondersteuning of stimulans maar een verplichting.  Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Minima stuurt wethouder Struijvenberg open brief

wethouder Struijvenberg open brief

(Foto: ANP)

ROTTERDAM – Volgens wethouder Struijvenberg kunnen minima niet omgaan met hun geld. Nee, dat kunnen ze niet als je steeds verder gemarginaliseerd wordt en afgeknepen.

Geachte wethouder, mijnheer Stuijvenberg,

In het Algemeen Dagblad vond ik uw gedachten over de Rotterdamse minima. Momenteel behoor ik daar, helaas, al enige tijd toe. Vanaf mijn 15e gewerkt, begonnen als afwashulp in het Ikazia ziekenhuis daarna de scheepsbouw, het ouderenwerk, maatschappelijk werk, ICT, en reïntegratie bij SoZaWe.

Continue reading

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page