Ze noemen ons klanten maar behandelen ons als honden

Monthly Archives: oktober 2015

Kiespijn of niet: Huisbezoek gaat voor

Mark Hüsen, bijstand advocaat.

Mark Hüsen

Een Rotterdamse bijstandsgerechtigde moet bij de dienst W&I langskomen in het kader van een rechtmatigheidsonderzoek. De bijstandsgerechtigde verschijnt op de afspraak en overhandigt de gegevens waarom de dienst W&I gevraagd had.

De medewerker van de dienst W&I vindt die gegevens echter onvoldoende, schort de bijstand op en maakt drie dagen later weer een afspraak om 11:00 uur in de ochtend. De bijstandsgerechtigde verschijnt opnieuw. Het is vrijdag, de bijstandsgerechtigde heeft last van hevige kiespijn en heeft daarom na het gesprek om 12:30 uur een afspraak bij de tandarts. Desondanks willen de medewerkers van de dienst W&I direct na afloop van het gesprek een huisbezoek afleggen. De tandarts zat weliswaar in de buurt van het kantoor van de dienst W&I waar het gesprek plaatsvond, maar voor het huisbezoek had de uitkeringsgerechtigde eerst weer naar de andere kant van de stad moeten gaan.  De bijstandsgerechtigde kan door de kiespijn op dat moment aan dat verzoek geen gehoor geven. Vervolgens trekt de dienst W&I de bijstand per die dag in, omdat het recht op bijstand niet is vast te stellen doordat de uitkeringsgerechtigde niet heeft meegewerkt aan het huisbezoek.

In bezwaar overlegt de bijstandsgerechtigde een declaratie van de tandarts en een betaalbewijs. Hierop staat te lezen dat er op die vrijdag een wortelkanaalbehandeling is verricht en dat de uitkeringsgerechtigde op diezelfde dag om 15:16 uur heeft betaald. Ook had te tandarts na afloop van de behandeling nog Ibuprofen voorgeschreven.

Intussen had de bijstandsgerechtigde ook een nieuwe aanvraag ingediend en tweeëneenhalve maand later is de bijstand hersteld, maar niet met terugwerkende kracht.

Desondanks verklaart de gemeente Rotterdam het bezwaar ongegrond. De gemeente vond dat er geen sprake was van een situatie waarin op die dag een huisbezoek niet mogelijk was en overweegt dat er geen afsprakenkaart is overgelegd waaruit blijkt dat de afspraak daadwerkelijk om 12:30 uur was en dat er bovendien pas om 15:16 uur is betaald.

De gemeente Rotterdam gaat daarmee wel erg kort door de bocht. Dat je op de laatste werkdag voor het weekend barst van de kiespijn maakt blijkbaar niet uit. Een huisbezoek gaat voor. Het gat in de kies van de klant in kwestie is intussen gedicht, maar het gat in de uitkering helaas nog niet.

Column geschreven door Mark Hüsen.

Mark Hüsen is advocaat bij het AdvokatenKollektief Rotterdam en beschrijft in zijn columns de verbijsterende verhalen welke hij meemaakt in zijn functie als sociaal advocaat.

Lees meer over het Rotterdamse beleid en hoe de medewerkers wordt geleerd om niet te helpen!

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rotterdammers in bijstand worden bewust vernederd

ROTTERDAM – Behandeld worden als een ‘loser’ om vervolgens ‘nutteloos’ werk te doen als papierprikker of washandjesvouwer. Voor veel Rotterdamse bijstandsgerechtigden is het traject WerkLoont, waarbij je een tegenprestatie moet leveren voor je uitkering, vaak zinloos en vernederend. Samen met onder meer de FNV en de SP wil een aantal bijstandsgerechtigden via de actiegroep ‘STOP Werken zonder Loon’ het tij nu keren.

Pieter Wondergem (61) had 26 jaar lang een eigen wervings- en selectiebureau. Omdat de opdrachten drastisch terugliepen, moest hij hier noodgedwongen mee stoppen. Begin dit jaar kwam hij in de bijstand terecht. Vervolgens moest hij, als tegenprestatie, vijftien weken lang papier prikken in Ommoord en volgde hij een coaching- en trainingstraject in het zoeken naar vacatures.

Profiteurs

Wondergem, die benadrukt dat hij geen problemen heeft met een tegenprestatie, zag het papier prikken net als veel mede-bijstandsgerechtigden als vernederend. Bovendien zouden mensen die in het traject zitten op ‘basis van wantrouwen’ worden bejegend. ‘We worden weggezet als losers, hufters en profiteurs. Maatwerk in het begeleiden naar een baan is er niet of nauwelijks.’

Te activistisch

Hij sloot zich aan bij de cliëntenraad Werk en Inkomen, opgestart vanuit de gemeenteraad. Deze behartigt de belangen van Rotterdammers in de bijstand. Zijn kritiek werd echter ‘te activistisch en weinig diplomatiek’ genoemd. Volgens Wondergem een bewijs dat de cliëntenraad ‘gewoon een verlengstuk van het ambtelijke apparaat is’.

Ontmoedigingsbeleid

Samen met andere bijstandsgerechtigden,vakbond FNV en een aantal politici richtte hij hierom de actiegroep ‘STOP Werken zonder Loon’ op. Als voorzitter wil Wondergem vooral de filosofie die ten grondslag ligt aan het gemeentelijke beleid rondom de bijstand bestrijden. ‘Het is een ontmoedigingsbeleid. De gemeente wil alles in het werk stellen om je zo snel mogelijk uit de bijstand te halen. Punt is dat mensen als profiteurs worden bejegend, en zich hierdoor behandeld voelen als een halve crimineel.’

Volgens Wondergem worden bijstandgerechtigden bewust vernederd. ‘Dit maakt mensen murw en angstig. Niet zelden leidt dit tot psychosomatische klachten.’

Humaner

De actiegroep ‘Werken zonder Loon’ wil het bijstandsbeleid in Rotterdam ‘humaner’ maken. Vorige week werd de eerste stap gezet met staatssecretaris Klijnsma en wethouder Struijvenberg van Sociale Zaken via een ‘ludieke’ actie. Zij kregen de gouden en zilveren prikstok uitgereikt.

Stromen terug

Struijvenberg gaf eerder aan dat mensen die in de bijstand zitten elke baan aan moeten nemen die ze aangeboden krijgen. Dit werkt in de ogen van Wondergem niet. Volgens hem komen er bovendien ‘meer en meer’ hoogopgeleiden in de bijstand terecht. ‘Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Van juristen tot economen. Die moeten elke baan maar aannemen. Dan zitten ze 4 maanden in de bijstand, nemen ze voor een korte tijd een baan als paprikaplukker of schoonmaker en stromen ze regelrecht weer terug.’

Vertrouwen

De gemeente Rotterdam zou volgens Wondergem mensen in de bijstand moeten benaderen op basis van vertrouwen in plaats van wantrouwen. ‘Daarnaast is maatwerk leveren een eerste stap. Stuur bijvoorbeeld bewust op vrijwilligerswerk of stimuleer opleidingen. Een jurist zou bijvoorbeeld veel beter lessen maatschappijleer kunnen geven in plaats van dat hij in Ommoord papier gaat prikken.’

Werkloosheidsindustrie

De kritiek van Wondergem gaat zelfs nog een stapje verder. ‘Ik vermoed dat de gemeente Rotterdam geld verdient aan de hele werkloosheidsindustrie.’ Ook zou Rotterdam de besteding van gelden aan re-integratietrajecten, die de gemeente nu circa 230 miljoen op jaarbasis kost, beter moeten laten onderzoeken. ‘De verantwoording over wat er met dit geld gebeurt is mager.’

Verder noemt Wondergem de samenwerking met het re-integratiebedrijf SDW en de geldstromen die daarmee gemoeid zijn ‘schimmig’. Via een WOB-verzoek heeft Wondergem inzicht gevraagd in het verdienmodel en de financiering rondom dit bijstandstraject.

Half november zal het college aangeven of ze deze ook inzichtelijk wil maken. Mocht de gemeente weigeren dan stapt Wondergem naar de rechter.

Bron: Dichtbij.nl

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

2Doc: De Tegenprestatie

Een bijstandsuitkering is niet zomaar een recht, maar een voorziening waarvoor je iets terug moet doen. Maandag bij HUMAN op NPO 2.

Sinds de verzorgingsstaat plaats heeft moeten maken voor de participatiesamenleving wordt van burgers meer eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid gevraagd.

‘Voor wat hoort wat’
Rotterdam loopt al langer vooruit op deze ontwikkelingen en staat bekend als een van de strengste gemeentes van Nederland met een vaak spraakmakende aanpak. Zo stuurde een Rotterdamse wethouder enkele jaren geleden werklozen met bussen naar het Westland om te gaan werken in de kassen.

Basisinkomen
Waar andere steden inmiddels experimenteren met een basisinkomen voor bijstandsgerechtigden, houdt ‘werkstad’ Rotterdam vast aan het principe dat iedereen iets terug moet doen voor zijn uitkering. Ze werken er met een verplichte tegenprestatie en met het programma ‘Werk Loont’, waarbij iedereen, ongeacht opleiding of werkervaring, een dag per week papier moet prikken.

Het gesprek

We zien hoe dit beleid uitpakt op de werkvloer, in de spreekkamers van de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Rotterdam. Uit gesprekken tussen consulenten en bijstandsgerechtigden blijkt hoe groot de afstand soms is tussen wat de één wil en wat de ander kan bieden.

2Doc: De Tegenprestatie, maandag 19 oktober 2015, 20.25 uur, HUMAN, NPO 2

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

15-okt 20:00 DRAAD Film & Debat: De Tegenprestatie

met staatssecretaris Klijnsma, wethouder Struijvenberg & Rutger Bregman

15 oktober van 20:00-22:00 in het Arminius Rotterdam. Gratis kaarten? Actiecode: 4444 bestel hier

In Nederland is de laatste jaren veel veranderd op het gebied van de sociale zekerheid. Van burgers wordt meer eigen verantwoordelijkheid gevraagd en een bijstandsuitkering krijg je niet ‘zomaar’ meer, daarvoor moet je iets terug doen. Rotterdam loopt hierin al langer vooruit en staat bekend als één van de strengste gemeentes van Nederland, met een verplichte tegenprestatie en trajecten als WerkLoont waarbij iedereen, ongeacht opleiding, één dag per week papier moet prikken.

De documentaire De Tegenprestatie onderzoekt deze Rotterdamse voortrekkersrol op de werkvloer, in de spreekkamers van de  gemeentelijke dienst Werk en Inkomen. Gesprekken tussen consulenten en bijstandsgerechtigden laten zien hoe groot de afstand soms is tussen wat de één wil en de ander kan bieden. Na de eerste vertoning van de documentaire een debat over de invulling van de tegenprestatie. Wat heeft de Rotterdamse aanpak opgeleverd, wat zouden andere gemeenten hiervan kunnen leren? Waar zitten de pijnpunten? En hoe ervaren consulenten en bijstandsgerechtigden het nieuwe beleid?

Met Jetta Klijnsma (staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid),Maarten Struijvenberg (wethouder Werkgelegenheid & Economie), Rutger Bregman (opiniemaker bij de De Correspondent, schrijver Gratis Geld voor Iedereen) documentairemakers Suzanne Raes en Monique Lesterhuis en uitkeringsaanvragers –en verstrekkers.

Gespreksleiding: Francisco van Jole.

Deze avond is een samenwerking van Arminius en Stichting Docmakers en Lokaal.

Bron: Arminius.nu

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Rechter: Hoeksche Waard heeft bewijzen van bijstandsfraude ‘onrechtmatig verkregen’

Volgens de rechter heeft de Sociale Dienst Hoeksche Waard bewijzen van samenwoonfraude van een uitkeringsgerechtigde onrechtmatig verkregen. De sociale dienst maakte daarbij gebruik van commerciele rechercheurs van het bureau Investiga. De Monitor maakte eerder een uitzending over dediscutabele samenwerking tussen de Hoeksche Waard en Investiga in het dossier Sociale Dienst

43.000 euro

De zaak werd aangespannen door een bijstandsgerechtigde uit de Hoeksche Waard die ruim 43.000 euro terug moet betalen omdat hij stiekem zou samenwonen met zijn vriendin in een andere gemeente. Het bewijs daarvoor werd verkregen door medewerkers van Investiga. Dit bureau werkt op basis van no cure no pay, oftewel: geen fraude geconstateerd, dan ook geen betaling van de gemeente aan Investiga.

Truc

Eerder was al duidelijk dat gemeenten hun fraudeonderzoek niet zomaar uit mogen besteden aan een externe partij op basis van no cure no pay. De Sociale Dienst Hoeksche Waard bedacht daarom een truc. Het gaf de medewerkers van Investiga de status van onbezoldigd ambtenaar, waarmee de uitbesteding van deze werkzaamheden verleden tijd zou zijn. De rechter is het daar niet mee eens. Want de regie moet duidelijk bij de gemeente blijven liggen. En in dit geval konden de medewerkers volgens de rechter zelf bepalen welke onderzoekshandelingen zoals waarnemingen, buurtonderzoeken, huisbezoeken en het opvragen van informatie bij derden, moesten worden verricht.

Belangenverstrengeling

Volgens de rechter is er bovendien een ‘risico van belangenvertrengeling’ omdat Investiga op basis van no cure no pay werkt. De terugvordering van 43.000 euro is overigens niet van tafel. De gemeente krijgt van de rechter nu 6 weken de tijd om het bewijs van samenwoonfraude alsnog op een rechtmatige manier te verzamelen.

Zondag in De Monitor

Kijk naar onze nieuwste reportage in het dossier Sociale Dienst. Hierin richten we ons op de tegenprestatie: hoe bijstandsgerechtigden ingezet worden als gratis werknemer.

Heeft u een tip over de Sociale Dienst? Mail ons: demonitor@kro-ncrv.nl

Bron: De Monitor

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

En toen was je werkloos: geen geld, geen inkomen, geen eten, wat nu?

werkloosVroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken, zo ook mijn vrouw enkele jaren geleden. Ze werkte bij een intermediair van verzekeringen. Alles liep lekker tot het moment dat de reorganisatie aanbrak. Elke vaste kracht moest het veld ruimen, mijn vrouw dus ook. Met veel vijven en zessen WW aan kunnen vragen maar wegens haar korte arbeidsverleden zou zij ook maar een paar maanden WW krijgen.

Op zich beviel haar het thuiszitten wel maar de hoogte van haar uitkering viel tegen, de ene sollicitatie na de andere ging de deur uit. Even zoveel afwijzingen moest zij verwerken en ja, daar zit je dan in je pas gekochte huis. Slechts drie maanden kreeg zij haar WW uitkering en daarna zou het afgelopen zijn. Samen zijn we naar het UWV gegaan om eens te informeren of er, mogelijk, een vervolg uitkering bestaat. Eenmaal bij de plaatselijke vestiging van het UWV begint mijn vrouw haar verhaal: geen lang arbeidsverleden dus een korte periode recht op WW en de vraag waarvoor we daar zaten. “Een vervolg uitkering, hoe bedoelt u dat?”, vroeg de streng uitziende UWV mevrouw. Mijn vrouw vervolgt haar verhaal: “Ik vraag u of er een uitkering bestaat die de WW opvolgt. Ik heb een hypotheek te betalen”. Stom verbaasd zit de UWV mevrouw ons aan te kijken en vraagt hoe de hypotheek nu betaald wordt dan. “Mijn man werkt maar van zijn salaris kunnen we de vaste lasten niet dragen, laat staan eten”. Er van uitgaande dat ik meer verdien dan de bijstandsnorm zou mijn vrouw geen vervolg uitkering krijgen, nee we moesten ‘het huis maar opeten’ zo werd ons mede gedeeld.

Je huis opeten, het huis dat je net een jaar geleden gekocht hebt en te maken hebt met waarde vermindering maar van het UWV moet je je huis opeten. Ik heb geen idee hoe zij dat zien maar het enige dat gegeten kon worden wat met het huis te maken heeft zijn de voegen maar ik denk dat cement niet zo lekker op de maag ligt. Daar zit je dan zonder werk en zonder geld maar wel met voegen in je huis want laten we eerlijk zijn: nog geen jaar na aankoop van je huis de onderwaarde opeten is geen optie. Mijn vrouw en ik spraken al van een persoonlijk faillissement, de gang naar schuldsanering zagen we niet zitten maar als dat de enige oplossing zou zijn dan moest dat maar. In die periode begon het gelazer met de hypotheekverstrekker. Maand in maand uit namen we contact op met de bank om telkens weer uit te leggen waarom we niet konden betalen want het was geen onwil maar onkunde. Gelukkig vond mijn vrouw een nieuwe baan waar zij een nul-uren contract kreeg, na twee jaar werkt zij nog steeds met eenzelfde contract tegen een salaris dat gelijk staat aan haar vroegere WW uitkering. We hebben het huis niet op hoeven eten en redden het maar net om de maand te overbruggen maar het is te doen. Ik zou er niet aan moeten denken als zij nu haar baan zou verliezen want opnieuw werkloos worden en WW over haar huidige salaris krijgen zou voor meer problemen zorgen dan destijds.

Iedereen kan werkloos worden. Iedereen kan nare gevolgen ervaren van de crisis. Ik weet zeker dat wij niet de enige mensen in Nederland, en al helemaal niet op de wereld, zijn die in de problemen zijn gekomen door werkloos te worden. Nog dagelijks hoor je de gevolgen van bezuinigingen, de economische situatie en allerlei ‘dumpingen van al het trouwe en vaste personeel’. En wat vinden die grote bedrijven het allemaal zo zielig en oh oh oh wat kunnen ze nou doen. ‘Het spijt ons. Wij moeten de kosten zo laag mogelijk houden en hierdoor is het niet verstandig om mensen in dienst te hebben die alleen maar uit hun neus zitten te eten. Vandaar dit besluit om 5000 mensen te ontslaan’, aldus woordvoerder van een multinationale onderneming. En wat zie je dan? Diezelfde woordvoerder rijdt weg met een gloednieuwe glimmende BMW én met een peuk in zijn hand. Lachend, gierend en brullend weg naar zijn luxe villa. Een villa met meer dan alleen maar voegen.

Is de economische situatie écht het probleem, of zoeken de bedrijven naar een reden om hordes mensen te ontslaan zodat ze dan goedkopere producten kunnen aanbieden en zo een sterkere concurrentiepositie kunnen bemachtigen?

Bron: Critics

 

 

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page

Karabulut neemt initiatief om werken zonder loon te stoppen

SP-Kamerlid Sadet Karabulut dient een initiatiefwet in om werken zonder loon te stoppen. Steeds

Initiatiefwet werken zonder loon

Sadet Karabulut

vaker worden werkzoekenden ingezet om te werken zonder dat ze daarvoor loon ontvangen. ‘Werken zonder loon kost banen, leidt ertoe dat steeds meer mensen ver onder het minimumloon moeten werken zonder dat ze pensioen opbouwen en creëert oneerlijke concurrentie. Dit is een kwalijke ontwikkeling die het principe van eerlijk loon voor eerlijk werk ondermijnt. Met deze wet willen we daar een einde aan maken.’

Door de invoering van de Participatiewet hebben gemeenten meer mogelijkheden gekregen om onbetaalde krachten aan het werk te zetten. De initiatiefwet van de SP regelt dat gemeenten moeten toetsen of bij werkzaamheden van bijstandsgerechtigden betaalde banen verloren gaan. Karabulut: ‘Op dit moment moeten  bijstandsgerechtigden in veel gevallen werkzaamheden verrichten die voorheen werden gedaan door iemand die voor dit werk een normaal salaris kreeg. Soms maken gemeenten winst over de rug van bijstandsgerechtigden. Dat wordt met een verdringingstoets tegengegaan.’

Volgens de SP zijn werkzoekenden  bij het vinden van een baan veel meer gebaat bij individuele begeleiding en scholingsmogelijkheden. ‘Repressie en gratis laten werken is niet het recept voor bestrijding van werkloosheid. De menselijke maat en investeren in echte banen zijn de juiste medicijnen.’

Karabulut verwacht dat een meerderheid van de Tweede Kamer het wetsvoorstel steunt. ‘Alle partijen in de Tweede Kamer zijn tegen verdringing. In 2013 is er zelfs een motie aangenomen die staatssecretaris Klijnsma vraagt om maatregelen tegen verdringing te nemen. Deze maatregelen zijn tot op heden uitgebleven. Met dit initiatief geven we alsnog uitvoering aan de wens van een meerderheid van de Kamer.’

Kijk voor meer informatie op de actiesite Stop werken zonder loon.

Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Share on Facebook0Share on Tumblr0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someonePrint this page